ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนมองศิษย์ที่แท้จริงสตรีเบื้องหน้า เสียงมากเคารพก็ดังเข้าหูของเขา
และเสียงมากเคารพนี้ก็เป็นศิษย์ชั้นยอดที่อยู่บริเวณทางออกวังชินหั่วเหมือนเขา
“เวินเยี่ยน?”
ทว่าต้วนหลิงเทียนผงะไปทันทีเมื่อได้ยินนามนี้ เขารู้สึกคุ้นหูมาก!
เผชิญกับการคารวะทักทายด้วยเคารพของศิษย์ชั้นยอด เวินเยี่ยนไม่แม้แต่จะชายตาแลมอง นางเดินเชิดหน้ามาราวกับคิดว่าตัวเองเป็นนางพญา ความหยิ่งยะโสถือดีแผ่ซ่านออกทุกอณูทั่วร่าง
‘เป็นนางสารเลวนั่น!’
ต้วนหลิงเทียนย่อมนึกได้ทันทีว่าใครคือ เวินเยี่ยน …เพราะเขาพึ่งได้ยินมาจากหลิวอวิ๋นหยกๆ!
เหตุผลที่ทำให้เขาจำนางได้แทบจะทันทีก็เพราะเรื่องที่หลิวอวิ๋นบอก
“ลือกันว่าหลังจากที่ศิษย์พี่ก่านหรูเยี่ยนพาตัวธิดาเทพกลับลูกสาวของธิดาเทพมาลัทธิบูชาไฟ นางก็ได้ซ่อนตัวธิดาเทพและหลานเอาไว้ในคฤหาสน์ของนางเป็นเวลาหลายปี”
“จนกระทั่งเมื่อ 2-3 ปีก่อนเป็น ‘เวินเยี่ยน’ ที่ลอบจับตาดูศิษย์พี่ก่านหรูเยี่ยนอยู่นานปี ในที่สุดก็พบความลับเรื่องที่ศิษย์พี่หญิงก่านหรูเยี่ยนซ่อนตัวธิดาเทพกับหลานเอาไว้! จึงนำความไปแจ้งแก่หอคุมกฏ ทำให้ธิดาเทพและลูกสาวของธิดาเทพถูกจับตัวไป ถูกคุมขังอยู่ในหอคุมกฏจนถึงทุกวันวันนี้….”
‘นี่น่ะเหรอนังสารเลวเวินเยี่ยน?’
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลงทันใด ประกายเย็นชาอำมหิตพลันฉายออกวูบวาบ ร่างที่หยุดนิ่งพลันก้าวพรวดออกไปหยุดขวางทางของเวินเยี่ยนเอาไว้ชะงัด!
