“ใช่!” ลูกตาต้วนหลิงเทียนทอประกายเยียบเย็น “กล่าวไปวันนี้ที่ข้าคิดฆ่าหยางเหวิน ไม่ใช่แค่มันมาหาเรื่องข้าก่อนเท่านั้น…แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะหยางชงมันกล้าเอาครอบครัวข้ามาขู่วันนั้น!”
“ไม่ใช่มันอยากทำร้ายครอบครัวข้านักเหรอ ถ้างั้นข้าก็จะฆ่าลูกชายมัน!”
กล่าวถึงท้ายประโยค ต้วนหลิงเทียนยังอดนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในวันนั้นที่หยางชงยกครอบครัวเขามาข่มขู พาลให้ทั่วร่างเผยจิตสังหารอันเยียบเย็นออก อุณหภูมิโดยรอบคล้ายจะลดต่ำลงในชั่วพริบตา
“ฆ่าได้ดี! แต่จนแล้วจนรอดหยางเหวินนั่นมันคงไม่คิดไม่ฝัน ว่าศิษย์น้องหลิงเทียนเจ้าจะสามารถฆ่ามันได้!”
หลิวมู่กล่าวออกมาอย่างสะใจ
“ถ้ามันรู้ว่าข้ามีสามารถฆ่ามันได้ มันจะบ้าจี้ลงนามในสัญญาประลองเป็นตายกับข้าหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนหัวเราะออกมาเบาๆ
อาจกล่าวได้ว่าเหตุผลหลักที่ทำให้เขามีโอกาสฆ่าหยางเหวินได้วันนี้ ล้วนเป็นเพราะมันถือดีเกินไป ยังดูเบาเขาเกินไป คิดว่าเขาไม่นับเป็นตัวอะไรในสายตา
ต้วนหลิงเทียนคร้านจะกล่าวถึงเรื่องนี้สืบต่อ จึงเลือกจะหันไปมองบอกหลิวอวิ๋น “ศิษย์พี่หลิวอวิ๋น พวกเราไปดูวังอื่นๆกันเถอะ”
หลังออกจากวังโอสถแล้ว หลิวอวิ๋นก็พาต้วนหลิงเทียนกับหลิวมู่ไปยังวังศาสตราเซียน
เมื่อมาถึงวังศาสตราเซียน ต้วนหลิงเทียนก็ได้รับทราบเรื่องราวหลายอย่าง
