เพราะต้วนหลิงเทียนกับหยางเหวินก็สู้กันไปพักใหญ่ แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่มันจะถูกบังตาแบบนี้
จนกระทั่งถึงจุดสำคัญที่สุดในการประลองเป็นตาย ร่างต้วนหลิงเทียนดันมาลอยอยู่เบื้องหน้าของมันทั้งหันหลังให้พอดิบพอดี จนทำให้มันไม่อาจแลเห็นวิถีกระบี่ของต้วนหลิงเทียนได้เลย…
เรื่องนี้มันคิดไปว่าสมควรเป็นเหตุ ‘บังเอิญ’ เสียมากกว่า…แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าต้วนหลิงเทียนอาจจะเจตนา
“อาวุโสเนี่ยสุ้ย เรื่องนี้ท่านหมายความว่าอะไร? ข้าน่ะหรือตั้งใจปกปิดท่าน ไฉนท่านคิดแบบนั้นเล่า? ”
ต้วนหลิงเทียนแม้จะทึ่งกับการ ‘คาดเดา’ ของเนี่ยสุ้ย แต่เขายังเก็บอาการและทำสีหน้างุนงงได้อย่างไร้พิรุธ
เนี่ยสุ้ยพยายามมองสังเกตต้วนหลิงเทียนอย่างละเอียด หมายจับพิรุธบนสีหน้าแววตาของต้วนหลิงเทียน ทว่าสุดท้ายมันก็ไม่อาจพบอะไรได้เลย
‘หรือข้าคิดมากไปเองจริงๆ?’
เนี่ยสุ้ยอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดในใจ
แต่สุดท้ายหลังจากคิดอยู่พักหนึ่งมันก็เลิกคิดวุ่นวายอะไรสืบไป เลือกที่จะส่งเกาทัณฑ์ดับตะวันคืนให้ต้วนหลิงเทียน ก่อนที่จะรับบัตรผลึกแก้วของต้วนหลิงเทียนมาพร้อมๆกัน
