โลหิตฉีดพุ่งพร่างพราวเต็มฟ้าเงาร่างนับพันสลายหาย ต้วนหลิงเทียนเองที่กลับมาเหลือร่างเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบยืนมองเรื่องราวด้วยสายตาไร้แยแส เพียงตวัดกระบี่ออกตามอำเถอใจคราหนึ่ง พลังกระบี่ก็พุ่งไปสับทำลายขาที่ขาดของหยางเหวินจนแหลกเป็นละอองเลือดนองพื้น…
อย่างไรก็ตามไม่มีใครสนใจเรื่องนี้ ทุกสายตาเพียงมองไปยังร่างเหวินที่ขาขาดด้วยสายตาอื้ออึง
“ขาของศิษย์พี่หยางเหวิน…ถูกฟันขาดแล้ว?”
เหล่าศิษย์ชั้นยอดในวิหารเป็นตายหลายต่อหลายคนถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก สองตาจับจ้องมองไปยังหยางเหวินที่ขาขาดด้วยความเหลือเชื่อ!
ตอนนี้ร่างหยางเหวินที่ล่าถอยออกไป พยายามเร่งเร้าพลังเพื่อห้ามเลือดที่กรูทะลักออกมาจากขาข้างที่ขาดปานเขื่อนแตกอย่างรีบร้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นชุ่มโชกสีสันโลหิตยังแทบไม่มีเหลืออยู่ หากแต่ดวงตาที่จับจ้องมองมายังต้วนหลิงเทียนกลับยิ่งเยียบเย็นถึงขีดสุด!
คล้ายว่าตอนนี้ความเคียดแค้นชิงชังที่มันมีต่อต้วนหลิงเทียน จะพุ่งทะยานทะลุฟ้า!
“เพลงกระบี่นั่นของต้วนหลิงเทียน ยังเร่งความเร็วได้อีกหรือ…”
คราวนี้กระทั่งหลิวอวิ๋นก็นั่งไม่ติดที่ ร่างมันทะลึงพรวดลุกขึ้นยืน สองตามองไปยังร่างต้วนหลิงเทียนด้วยความตื่นตระหนก มันไม่คิดเลยว่ากระบี่ของต้วนหลิงเทียนจะบรรลุถึงความเร็วอัศจรรย์ระดับนี้ได้ เพลงกระบี่นั่นมันคิดมอง ก็มองไม่ทันแล้ว!!
“ดี! ดี! ดี!!”
