“พี่หลิวมู่ล้อเล่นแล้ว ข้าจะไปคิดแบบนั้นได้ยังไง…ข้าแค่ประหลาดใจอยู่บ้างที่เห็นท่านที่นี่”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มแหยๆ
“เจ้าคือต้วนหลิงเทียนงั้นเหรอ?”
ขณะนั้นเองหลิวอวิ๋นที่ไปลงเดิมพันเสร็จแล้วก็เดินกลับมาหาหลิวมู่ มาถึงมันก็มองสำรวจต้วนหลิงเทียนผ่านๆ กล่าออกมาเสียงเรียบ “ลูกพี่ลูกน้องข้าขอให้ข้าลงเดิมพันข้างเจ้า…ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้มันผิดหวัง และไม่ทำให้ข้าผิดหวัง!”
กล่าวจบไม่ทันขาดคำดี หลิวอวิ๋นก็เหินร่างไปหาที่นั่งบนอัฒจรรย์ทันที ไม่รอให้ต้วนหลิงเทียนตอบคำอะไร
อัฒจรรย์ที่นั่งย่อมมีที่นั่งดีๆสามารถเห็นเรื่องราวสังเวียนเป็นตายได้ชัดตา ทว่าที่ดีๆเหล่านั้นแน่นนอนว่ามีคนไปจับจองแต่แรก
อย่าไรก็ตามเมื่อเห็นว่าหลิวอวิ๋นกำลังเหินร่าตรงมายัง ‘ที่ดีๆ’ เหล่าศิษย์ที่นั่งอยู่ก่อนก็รีบลุกขึ้น ก่อนที่จะเว้นที่ว่างให้หลิวอวิ๋นทั้งผายมือเชิญราวกับหลิวอวิ๋นเป็นผู้ยิ่งใหญ่
“น้องหลิงเทียนพี่ข้าก็เป็นของมันแบบนี้ล่ะ เจ้าอย่าได้ถือสาเลย”
หลิวมู่มองขอขมาต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ…
