งส่วนก็เริ่มผุพังแล้ว
“บันไดนี้แก่กว่าปู่ของฉันอีก ฉันเหยียบมันแล้วได้ยินเสียง…”
เมื่อเท้าแต่บนพื้นบันได เสี่ยวเถาเถาก็เหงื่อออก
“เหมียว~” เสียงร้องของแมวน้อยทำให้เขาหยุดบ่น จากนั้นก้มลงผลักประตูบานเล็กให้เปิดออก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้าซิวที่รักอยู่ไหนเอ่ย? ฉันตามหาแกตั้งนาน… อ๊ะ!”
จู่ ๆ เขาก็หยุดพูด นั่นก็ด้วยภาพตรงหน้า ตอนนี้เขามองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง
มี…ใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น!
ภายในห้องใต้ดินเล็ก ๆ ที่มืดสนิท มีเด็กหนุ่มร่างผอมคนหนึ่งอาศัยอยู่ ขาของเขาเป็นอัมพาต เขาดึงถุงขยะสีดำบนพื้นขึ้นมาด้วยท่าทางแปลก ๆ และยัดสิ่งที่พบในถุงเข้าปาก
เมื่อได้ยินเสียงคนอื่น เด็กหนุ่มก็เงยหน้าขึ้น เขามองเสี่ยวเถาเถาอย่างเย็นชา ราวกับงูที่อาศัยอยู่ในถ้ำที่เปียกชื้น และมืดทึบ
เนื่องจากขาดสารอาหารมาหลายปี คางของเด็กหนุ่มจึงตอบแหลม ไม่มีเนื้อบนใบหน้าเลย ดวงตาของเขาเป็นบวกและรอบดวงตาก็มีสีเข้ม
เสี่ยวเถาเถากลืนน้ำลายอย่างแรง “ขอโทษครับ คุณเห็นแมวของผมบ้างไหม?”
หลังถามไปแบบนั้น วินาทีต่อมาเาี่ยวเถาเถาก็เห็นบางอย่างจากแสงที่ส่องมาทางประตูที่เขาเปิด เสี่ยวเถาเถาเห็นแมวดำสองตัวที่มีลักษณะเหมือนกันปรากฏตัวอยู่ข้างกายเด็กหนุ่ม
ตัวหนึ่งมีดวงตาเฉียบคม สีหน้าเย่อหยิ่ง ในขณะที่อีกตัวนั่งหมอบพื้น กำลังเลียขนอย่างสบายใจ พลางสะบัดหาง
เจ้าเหมียวทางซ้ายมือคือแมวดำที่ถูกจับผิดตัว ส่วนทางขวาคือแมวน่ารั
