หยางเหวินพลันตัดสินใจกล่าวออกมาฉับไวปานฟ้าผ่า!
หากมันไม่กล้ารับคำท้าของต้วนหลิงเทียน นั่นหมายความว่ามันหวาดกลัวต้วนหลิงเทียน…กลัวศัตรูฆ่าน้องชายของมัน!
หากต้วนหลิงเทียนแข็งแกร่งกว่ามันจริงๆ แน่นอนว่าเป็นการดีเสียกว่าที่จะไม่รับคำท้า!
แต่ถ้าพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียนอ่อนด้อยกว่ามัน แต่มันกลับไม่กล้ารับคำท้า คราวนี้มันได้อับอายขายขี้หน้าประชาชีแน่นอน! ชื่อเสียงของมันที่เพียรสร้างมาคงจบสิ้นกันแล้ว!
เช่นนั้นหลังได้ยินวาจาปรามาสของต้วนหลิงเทียน หลังจากชั่งน้ำหนักเรื่องราวอยู่นานหยางเหวินก็ตัดสินใจได้ในที่สุด กล่าวรับคำท้าต้วนหลิงเทียนออกมา!
ในสายตาของมัน ต้วนหลิงเทียนผู้นี้เสแสร้งวางมาดเสีย 8 9 ส่วน!
“หืม? เจ้ายอมรับงั้นเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนที่คิดจากไปถึงกับหยุดร่างลงโดยพลัน ยังหันมามองหยางเหวินด้วยสีหน้าแปลกใจไม่น้อย
ทว่าสีหน้าแปลกใจนี้ เมื่อตกอยู่ในสายตาของเหล่าศิษย์ชั้นยอด ย่อมก่อให้เกิดประเด็นสนทนาทันที “พวกเจ้าเห็นหรือไม่ สีหน้าต้วนหลิงเทียนคล้ายเหลือเชื่ออยู่บ้าง…ดูเหมือนว่ากระทั่งมันเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าศิษย์พี่หยางเหวินจะกล้ารับคำท้ามัน!”
“เห็นแบบนี้แล้วข้ากลับเชื่อเลย! ว่าเป็นมันกำลังเสแสร้งวางมาดลึกลับจริงๆ! โชคดีที่ศิษย์พี่หยางเหวินรับคำท้ามัน ไม่งั้นวันนี้ไม่เพียงแต่ศิษย์พี่หยางเหวินจะทำตัวเองขายหน้าเท่านั้น ยังพลอยทำให้ศักดิ์ศรีของศิษย์ที่แท้จริงตกต่ำลงด้วย!”
