เสียงเหล่าศิษย์ที่คุยกันด้านนอก ล้วนดังเข้าหูต้วนหลิงเทียนครบถ้วน และทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้ได้ทันทีว่าเจ้าของจิตสังหารที่มุ่งเป้ามาที่เขาเป็นใคร
ศิษย์ที่แท้จริง หยางเหวิน!
‘ได้ยินมานานแล้วว่าอาวุโส 5 แห่งวังอุดรไพศาลหยางชงมีลูกชาย 2 คน หยางหวู่ที่ฆ่าไปเป็นลูกชายคนรองของมัน ส่วนคนโตข้ารู้มาว่ามันอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น…ไม่คิดจริงๆว่าที่แท้ลูกชายคนโตของมันหยางเหวินอะไรนั่น จะทะลวงถึงขอบเขตเซียนสวรรค์และกลายเป็นศิษย์ที่แท้จริงไปแล้ว’
ต้วนหลิงเทียนแปลกใจอยู่บ้าง
แน่นอนว่าแค่แปลกใจแต่ไม่ประหลาดใจอะไร
สีหน้าต้วนหลิงเทียนยังคงสงบนิ่งไม่แปรเปลี่ยน ไม่เผยความอนาทรร้อนใจหรือกริ่งเกรงใดๆทั้งสิ้น
‘ถึงหยางเหวินมันคิดจะมาหาเรื่องข้า แต่เห็นชัดว่ามันกริ่งเกรงกฏของลัทธิบูชาไฟไม่น้อยถึงได้นั่งรออยู่แบบนั้น ถึงไม่มีทางที่มันจะกล้าฆ่าหรือทำให้ข้าพิการ…แต่คงคิดทรมานข้าให้ตายเสียดีกว่าอยู่งั้นสิ…’
เมื่อคิดถึงจุดนี้ สองตาต้วนหลิงเทียนพลันทอประกายเย็นเยียบออกมา
‘กฏของลัทธิบูชาไฟกลับไม่ระบุเรื่องห้ามไม่ให้มีการรังแกทรมานกัน เหมือนจงใจเว้นช่องโหว่เอาไว้…สงสัยตั้งใจเอาไว้กระตุ้นให้เหล่าศิษย์เร่งขัดเกลาฝีมืออีกทางหนึ่งอะไรทำนองนั้นสินะ?’
ทันใดนั้นเอง
ครืดดด!!
เสียงครูดของประตูดังขึ้นอีกครั้ง เป็นต้วนหลิงเทียนไม่คิดรอช้าออกแรงพลักประตูเพิ่มขึ้น ไม่นานก็ผลักประตูศิลาทั้งบานให้เปิดออกจนสุด
