เพราะก่อนหน้านี้พวกมันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหยางเหวินจะเป็นบุตรชายคนโตของหยางชง!
“ศิษย์พี่หยางเหวินช่างเก็บงำได้ดียิ่ง…ที่แท้ศิษย์พี่เป็นถึงบุตรชายคนโตของอาวุโส 5 แห่งวังอุดรไพศาลเชียวหรือ!”
“ในอดีตข้าเองก็ได้ยินมาว่าศิษย์พี่หยางเหวินนั้นมีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงจนเรียกว่าหยิ่งถึงที่สุด…ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะกระทั่งฐานะตัวเองก็ไม่เปิดเผย แต่เลือกจะใช้ฝีมือตัวเองสร้างชื่อ! นับว่าหยิ่งจนไม่คิดพึ่งบารมีบิดา!!”
…
เหล่าศิษย์ชั้นยอดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์บังเกิดความรู้สึกชื่นชมหยางเหวินไม่น้อย ที่ไม่คิดพึ่งพาอำนาจของบิดา แต่ใช้พลังฝีมือส่วนตัวแผ้วทางสร้างชื่อตัวเองขึ้นมา
“หากเป็นแบบนี้เรื่องที่ไฉนศิษย์พี่หยางเหวินมาหาต้วนหลิงเทียนด้วยเจตนาไม่ดีก็อธิบายได้ง่ายดายนัก…ต้วนหลิงเทียนฆ่าน้องชายไปทั้งคน ยังจะให้มาดีได้อย่างไรไหว!”
“นั่นสิ แม้ลัทธิบูชาไฟเรามีกฏเข้มงวดห้ามฆ่าหรือทำให้พิการ จนทำให้ศิษย์พี่หยางเหวินไม่อาจฆ่าต้วนหลิงเทียนได้…แต่เรื่องทรมานต้วนหลิงเทียน ไหนเลยศิษย์พี่หยางเหวินจะไม่กระทำ! จะอย่างไรก็ไม่ถือว่าขัดต่อกฏอันใด และเหมือนทุบตีกันในฐานะศิษย์คนหนึ่ง!”
“นี่ไม่ใช่ต้องกล่าวว่า…ต้วนหลิงเทียนถึงคราวซวยแล้วรึ?”
