ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ หากแต่ปากของต้วนหลิงเทียนค่อยๆกล่าวพึมพำอะไรบางอย่างออกมา เป็นขอบเขตทั้ง 5 ของยอดใจกระบี่!
ปากของเขายังคงกล่าวพึมพำขอบเขตทั้ง 5 ของยอดใจกระบี่ออกมาวนซ้ำไม่หยุดหย่อน คล้ายไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย เนิ่นนานผ่านไปยังไม่หยุด
วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
หนึ่งเดือนผ่านไป หลังต้วนหลิงเทียนกวัดแกว่งกระบี่ไม่กี่ครั้งเมื่อเดือนที่แล้วก่อนจะหยุดไป ในที่สุดกระบี่ในมือของเขาก็เริ่มแกว่งไกวอีกครั้ง
หนึ่งเดือนที่แล้วตอนหยิบกระบี่ออกมากวัดแกว่ง เขาฟันฟาดมันตามแนวนอนไม่กี่ครั้ง
ฟั่บ! ฟั่บ!
คราวนี้กระบี่นิลสวรรค์ในมือ ถูกตวัดวาดฟาดผ่าในแนวตั้งอยู่ไม่กี่ครั้งค่อยหยุดไป
หลังจากนั้นวันเวลาก็ได้ผ่านพ้นไปอีก 1 เดือน
ทว่าคราวนี้ต้วนหลิงเทียนก็ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง กระบี่นิลสวรรค์ยังคงกระชับถืออยู่ในมือ มองไปคล้ายรูปปั้นถือกระบี่รูปหนึ่ง
“ช่างเป็นพลังกระบี่อันร้ายกาจนัก!”
ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อใดแต่ตอนนี้ร่างผู้เฒ่าหั่วพลันปรากฏขึ้นในชั้น 4 ของเจดีย์หลิงหลงอย่างเงียบงัน จับจ้องมองไปยังร่างต้วนหลิงเทียนที่ยืนตรงกลางอากาศ และอยู่ดีๆลูกตาของผู้เฒ่าหั่วก็หดเล็กลง!
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะยืนถือกระบี่อย่างเงียบงันไม่เคลื่อนไหว
