และในช่วงไม่กี่ปีหลังมานี้ นอกจากขัดเกลาเวทย์พลังเสริมท่าร่างขั้นสูงให้บรรลุขั้นตอนความสำเร็จเพิ่มขึ้นแล้ว หยางเหวินยังพยายามตีความเวทย์พลังสายจู่โจมขั้นสูงอยู่ด้วย
และในที่สุดมันก็เริ่มเห็นแสงสว่างของความสำเร็จอยู่เบื้องหน้ารำไรจากการปิดด่านครั้งนี้
“น่าเสียดาย…ที่เสียวหวู่คงมิมีโอกาลได้เห็นวันที่ข้าสำเร็จเวทย์พลังขั้นสูงชนิดที่ 2 อีกแล้ว…”
เมื่อคิดถึงจุดนี้ หยางเหวินก็เผยอารมณ์สะทกสะท้อนไม่น้อย เพราะมันนึกถึงน้องชายตัวน้อยในวันวานที่เห็นมันเป็นแบบอย่างอยู่เสมอ….
ถึงแม้ทุกวันนี้คนของแท่นบูชาจตุรลักษณ์กว่า 9 ส่วน จะรู้ถึงสาเหตุการตายของอย่างหวู่ดี ว่าเป็นฝ่ายระรานหาเรื่องผู้อื่นก่อน จนสุดท้ายก็ตายเพราะการกระทำของตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ในฐานะพี่ชาย…หยางเหวินย่อมไม่คิดเช่นนั้น
ในสายตาของมันอะไรก็ตามที่น้องชายกระทำล้วนถูกเสมอ! ต่อให้น้องชายของมันจะกระทำความผิด แต่มันในฐานะพี่ชายย่อมยืนหยัดเข้าข้างน้องชายโดยไม่สนผิดชอบชั่วดี!
ด้วยเหตุนี้เมื่อหยางหวู่ถูกต้วนหลิงเทียนฆ่าตาย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด หยางเหวิน จึงเห็นต้วนหลิงเทียนเป็นคนร้าย! และยึดถืออีกฝ่ายเป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกเดียวกันได้! มันไม่มีวันเลิกราจนกว่าจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย!!
“ต้วนหลิงเทียนมาถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้วงั้นเหรอ?”
