เจอกับศิษย์ที่แท้จริงอย่างหยางเหวินอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ เหล่าศิษย์ชั้นยอดทั้ง 5 แม้รู้สึกประหม่าไม่น้อย แต่ทั้งหมดก็เร่งประสานมือคารวะทักทายหยางเหวินอย่างมากมารยาท
“ต้วนหลิงเทียนมันอยู่ไหน?”
หยางเหวินปรายตาเหลือบมองศิษย์ชั้นยอดทั้ง 5พร้อมกล่าวถามออกมาอย่างไร้แยแส หว่างคิ้วแผ่พุ่งความหยิ่งยโส ทำราวกับมองผู้ที่อยู่ต้อยต่ำกว่าออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ได้ยินคำถามดังกล่าวของหยางเหวิน ศิษย์ชั้นยอดทั้ง 5 ก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง ด้วยรู้ว่าหยางเหวินไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกมัน
ครู่ต่อมาทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ต่างชี้นิ้วไปยังทิศทางหนึ่งอย่างพร้อมเพรียง
หยางเหวินมองตามปลายนิ้วที่ชี้ไปของทั้ง 5 ก็พบบ้านลานหลังหนึ่ง สองตามันมองเพ่งไปยังบ้านลานหลังดังกล่าวเขม็ง ร่างยังเหินพุ่งออกไปอย่างไม่รั้งรอ
อย่างไรก็ตามเมื่อมันมาถึงลานด้านหน้าของบ้านหลังดังกล่าว มันก็ไม่ได้ลงมือทำอะไร เพียงขัดสมาธิกลางอากาศหลับตาลงคล้ายจะเข้าสู่ภวังค์ฌาณ
เหมือนมันจะเลือกบ่มเพาะพลังรอเวลา…
ไม่ใช่ว่ามันไม่คิดบังคับให้อีกฝ่ายออกมา
อย่างไรก็ตามมันไม่อาจกระทำ
ประการแรกในบ้านลานแต่ละหลังนั้น ได้ติดตั้งค่ายกลตัดเสียงรบกวนจากภายนอกไว้เป็นอย่างดี แถมยังมีค่ายกลปิดกั้นสำนึกเทวะจัดตั้งไว้อยู่ด้วย
