ไม่นานนัก ชายหนุ่มทั้ง 2 คนก็ได้เตรียมชุดให้ต้วนหลิงเทียน รวมถึงป้ายประจำตัวและบัตรผลึกแก้วสำหรับต้วนหลิงเทียนเสร็จสิ้น
“รบกวนแล้ว”
เผชิญกับสีหน้าแววตาเย็นชาคล้ายจะถอยเหินไปพันลี้ของติงจงกับพวกทั้ง 3 ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ถือสาอะไร ยังพยักหน้ากล่าววขอบคุณออกไปด้วยรอยยิ้ม ค่อยหันหลังเดินจากไป
ทว่าหลังจากที่เดินออกมาสักพัก ต้วนหลิงเทียนพลันชะงักเท้า เพราะพึ่งนึกอะไรขึ้นได้…
เขาไม่รู้ว่าที่พักของศิษย์ฝ่ายในอยู่ที่ไหน!
ครู่หนึ่งต้วนหลิงเทียนคิดจะย้อนกลับไปถาม
อย่างไรก็ตาม พอคิดถึงแววตาของทั้ง 3 ที่ไม่แยแส เขาก็ล้มเลิกความคิดที่กลับไปถามพวกมัน ‘ช่างเถอะ ไม่ต้องพึ่งพวกมันก็ได้…แค่นี้ไปถามศิษย์ฝ่ายในสักคนเอาก็พอ’
พอคิดถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็ก้าวเดินจากไปต่อทันที
“อาวุโสติงจงท่านมิให้พวกเราพามันไปส่งที่พัก…เรื่องนี้จะไม่เป็นไรหรือ? อย่างไรมันก็พึ่งเข้ามาในเกาะหลักของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ครั้งแรก”
ไม่นานหลังจากที่ต้วนหลิงเทียนจากไป ชายหนุ่มคนหนึ่งหันไปมองถามติงจง
“ทำไม? เจ้าคิดเสนอหน้าช่วยมันเพื่อให้มันซาบซึ้งรึ?”
ติงจงกล่าวออกด้วยวาจาทั้งสีหน้ารังเกียจ “แต่อย่าได้ลืมไป ต้วนหลิงเทียนนั่นไม่ว่ามันจะมีไหวพริบปฏิภาณสูงล้ำจนมีเวทย์พลังขั้นสูงมากมาย แต่วันหน้ามันก็ยากจะประสบความสำเร็จใหญ่โตอะไรได้! เพราะพรสวรรค์รากวิญญาณของมันก็แค่สีเหลืองเท่านั้น!”
