ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าอันตรายจากหลี่อันนั้นมากขึ้นไม่น้อย
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็ลอบกล่าวในใจ ‘หงชวีข้าได้กระทำตามคำขอของเจ้าแล้ว…โชคร้ายที่หลี่อันมันชิงลงมือกับสกุลหงของเจ้าก่อน! แต่เจ้าอย่าได้ห่วงไป อีกไม่นานข้าจะส่งหลี่อันไปหาเจ้าในปรโลก!’
หลังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งสองตาต้วนหลิงเทียนก็เผยประกายเยียบเย็นอันน่าสะพรึงกลัว
หลี่อันคนนี้ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องฆ่ามันให้ได้!
ทันใดนั้นเอง คล้ายกัวฉงจะคิดอะไรได้ มันพูดบอกต้วนหลิงเทียนออกมาทันที “นอกจากนั้นข้าคิดจะไปยังหอคุมกฏในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อรายงานเรื่องที่หลี่อันกล่าวข่มขู่บีบคั้นหงชวี ถึงขั้นบีบให้หงชวีมาก่อเรื่องที่เขตลงทัณฑ์…อย่างไรก็ตามเรื่องนี้เจ้าต้องเตรียมใจรับผลไว้ด้วย ว่าแม้หอคุมกฏจะลงโทษหลี่อัน แต่เรื่องราวทั้งหมดจะไม่ถูกแพร่ออกไป”
“แล้วพวกเราเป็นคนแพร่กระจายเรื่องราวออกไปเองไม่ได้รึไง?”
ต้วนหลิงเทียนยังจำได้จากเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งล่าสุด เป็นเพราะการปล่อยให้เรื่องราวมันแพร่ออกไป ถึงบีบคั้นหอคุมกฏผลักไสศิษย์เอกของหลี่อันอย่างเว่ยเหอให้ไปอยู่ขอบเหว กระทั่งสุดท้ายมันก็ต้องถูกประหารเพราะเรื่องนี้!
“อย่าได้วู่วาม!”
อย่างไรก็ตามพอต้วนหลิงเทียนกล่าวเสนอออกมา กัวฉงกลับคัดค้านทันที
