“ข้าล่ะยังสงสัยไม่หาย ทั้งสองคนสมควรไม่รู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ…แต่ไฉนศิษย์พี่หงชวีถึงได้ไปลงมือกับศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนถึงขั้นนั้นได้? กระทั่งโอสถต้องห้ามยังรับประทานลงไปอย่างไม่ลังเล! นี่ต้องมีความแค้นถึงขนาดไหนกัน? และที่สำคัญ ด้วยฐานะของศิษย์พี่หงชวี ไปหาโอสถต้องห้ามระดับนั้นมาได้อย่างไร…”
“นั่นสิ โอสถต้องห้ามนั่นราคาสมควรมหาศาลนัก และที่สำคัญหากคนมีความแค้นกันแต่แรกจริงๆ ไฉนต้องรอให้ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนถูกกส่งไปยังเขตลงทัณฑ์ด้วยเล่า? อยู่ที่นี่มีโอกาสตั้งมากมายไฉนไม่ลงมือ?”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น! ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลยิ่ง! พวกเจ้าจดจำได้หรือไม่…ว่าเมื่อวานนี้อาวุโสหลี่อันได้มาเยือนเขตที่พักเหล่าศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬของพวกเรา…กระทั่งยังเจาะจงไปยังตำหนักเอกอุของศิษย์พี่หงชวี!”
“เจ้าใช่หมายความว่า…ที่ศิษย์พี่หงชวีคิดฆ่าต้วนหลิงเทียนครั้งนี้ เป็นเพราะถูกอาวุโสหลี่อันบีบบังคับหรือ?”
“ชู่ววว…เจ้าเบาหน่อย! คิดหาที่ตายหรือไร!?”
…………
เหล่าศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬย่อมมีชนชั้นมากปัญญาอยู่บ้าง พวกมันสามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้รวดเร็วจากเรื่องผิดปกติหลายอย่าง…หลี่อันมาหาหงชวี อยู่ดีๆหงชวีก่อเรื่องจนถูกส่งไปเขตลงทัณฑ์ สุดท้ายก็ลงมือด้วยคิดสังหารต้วนหลิงเทียน…รวมถึงเม็ดยาต้องห้ามที่เป็นปริศนาว่ามาจากไหน
