หากอีกฝ่ายเติบโตขึ้นมาล่ะก็ ตำแหน่งในลัทธิบูชาไฟย่อมสูงล้ำกว่ามันแน่นอน
เช่นนั้นเพื่อขจัดปัญหาใหญ่ดั่งหนามตำใจอย่างต้วนหลิงเทียนให้สิ้นซาก หลี่อันไม่แม้แต่จะเสียดายโอสถต้องห้ามอย่างโอสถกุ่ยจินที่มันเก็บรักษาไว้อย่างดีหลายร้อยปี…
“ดูเหมือนว่าเจ้าเองก็คงเคยได้ยินเรื่องของโอสถกุ่ยจินมาบ้างแล้ว…เช่นนั้นข้าคงไม่จำเป็นต้องอธิบายสรรพคุณอะไรให้เจ้าฟังอีก”
หลี่อันกล่าวออกเสียงเบา ขณะเดียวกันก็พลิกฝ่ามือโยนส่งขวดหยกไปให้หงชวี
เมื่อเห็นหลี่อันโยนส่งขวดหยกมาให้ หงชวีที่พึ่งคืนสติก็จำต้องนิ่งค้างไปอีกครั้งหนึ่ง
ขณะเดียวกันสายตาที่ใช้มองขวดหยกตรงหน้า ก็เผยความหวาดกลัวออกมาราวกับมันไม่ใช่ขวดโอสถอะไร แต่เป็นสัตว์ร้ายอันน่ากลัว
“ฮึ่ม!”
ไม่จนกว่าหลี่อันจะพ่นลมเสียงเย็น ร่างกายของหงชวีจึงสะท้านขึ้น หลังจากนั้นมันก็เอื้อมมือไปรับขวดหยกที่หลี่อันส่งมา
ขวดหยกในมือแม้จะเบาหวิว หากแต่กลับทำให้หงชวีรู้สึกหนักอึ้ง!
“ส่วนเรื่องที่จะไปยังเขตลงทัณฑ์ในเหมืองลำดับที่หนึ่ง…ข้าคงไม่ต้องสอนเจ้าใช่หรือไม่?”
หลี่อันเหลือบมองหงชวีพร้อมกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้เสียงเบา หลังจากนั้นก็เหินร่างจากไปทันที
คงเหลือแต่หงชวีที่ลอยร่างอยู่อย่างเงียบงัน
ไม่ทราบผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดหงชวีก็เก็บขวดหยกก่อนที่จะกำหมัดแน่น สายตาหันไปมองทิศทางที่หลี่อันเหินร่างจากไป ความไม่ยินยอมพร้อมใจฉายชัดในแววตา
