“นั่นสิ กระทั่งศิษย์พี่ซุนเต๋อที่แม้จะสำเร็จเวทย์พลังปราการเต่าทมิฬแล้ว ยังกล่าวออกมาเองว่ามิใช่คู่มือศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียน…พวกเจ้าต้องทราบด้วยอย่างไรศิษย์พี่ซุนเต๋อก็มีพลังฝึกปรือเซียนนภาขั้นกลาง ยามนี้ศิษย์พี่ได้เข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้วอีกไม่นานต้องบรรลุถึงเซียนนภาขั้นเชี่ยวชาญแน่!”
“เฮอะ! ชนะได้แล้วยังไง! อย่างไรเสียพรสวรรค์รากวิญญาณของมันก็เป็นแค่สีเหลืองเท่านั้น ด่านพลังเซียนนภาก็เสมือนขีดจำกัดของมัน…ชั่วชีวิตมันก็มิอาจก้าวหน้ามากไปกว่านี้อีกแล้ว!”
“แต่เวทย์พลังที่มันมีก็น่ากลัวนัก…เพียงเซียนปฐพีขั้นสูงสุดกับต่อกรกับยอดฝีมือขอบเขตเซียนนภาขั้นกลางได้อย่างง่ายดายหากใช้เวทย์พลังขั้นสูงทั้ง 3สายนั่น…กระทั่งอาจจะไม่ได้ด้อยไปกว่าเซียนนภาขั้นเชี่ยวชาญด้วยซ้ำ!”
“คงดีนัก หากข้าสามารถใช้เวทย์พลังขั้นสูงได้ถึง 3ชนิดเช่นนั้นบ้าง…”
ดั่งคำกล่าว ‘ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา’ หลังสนทนากันไปอีกสักพัก เหล่าศิษย์ที่ชื่นชมต้วนหลิงเทียน เหล่าศิษย์ที่เฉยๆ กระทั่งเหล่าศิษย์ที่อิจฉาจนไม่ชอบหน้า สุดท้ายก็แยกย้ายกันจากไปในที่สุด
และวันต่อมาก็มีข่าวอันน่าตื่นตระหนก สะเทือนสะท้านไปทั่วแท่นบูชาจตุรลักษณ์
ข่าวอันสะเทือนสะท้านนี้ก็คือ…
