อย่างไรก็ตามพอคิดอีกครั้ง ต้วนหลิงเทียนก็ยังคงรู้สึกขอบคุณไม่น้อย เพราะจะอย่างไรนี่ก็เป็นสวัสดิการที่อาวุโสคนนั้นตั้งใจมอบให้เขา วันหน้าหากมีโอกาสเขาจะตอบแทนอีกฝ่ายแน่นอน
“เจ้าหูหนวกหรือไร…บิดาถามเจ้าอยู่ ว่าเจ้าใช่ผู้มาใหม่หรือไม่!?”
ด้วยเสียงสนั่นปานระฆังกังวานขึ้นอีกครั้ง ก็ดึงสติต้วนหลิงเทียนที่กำลังครุ่นคิดเรื่อยเปื่อยให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอย ค่อยพบว่าตอนนี้หนิวคงเบื้องหน้ากำลังมองเขาด้วยใบหน้าถมึงทึง!
“อ่า ข้าพึ่งมาใหม่วันนี้น่ะ…แล้วไง เจ้ามีปัญหาอะไรเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบเสียงเบา ในวาจาไม่ขาดความไม่แยแส
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่หนิวคงพึ่งบรรลุถึงเซียนปฐพีขั้นสูงสุดด้วยซ้ำ ต่อให้หนิวคงตอนนี้จะเป็นยอดฝีมือขอบเขตเซียนนภาขั้นสูงสุด ก็ยังไร้คุณสมบัติทำให้ต้วนหลิงเทียนหวาดกลัว!
“ดี! ดี! ดีมาก…ไอ้หนูเจ้านับว่ากล้าหาญนัก! ตอนแรกข้าคิดว่าหากเจ้ายินยอมมอบตะกร้าใบใหญ่พิเศษให้ข้าอย่างเชื่อฟัง ข้าจักละเว้นเจ้าสักครา!”
ลูกตาของหนิวคงมองต้วนหลิงเทียนด้วยความเยียบเย็น “ทว่าตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว…มิว่าเจ้าจักเต็มใจส่งมอบตะกร้าใบใหญ่พิเศษนั่นให้ข้าหรือไม่ ข้าจักสอนสั่งบทเรียนเรื่องมารยาทที่พึ่งมีต่อรุ่นพี่ให้เจ้า!”
“เจ้าจักได้จดจำเอาไว้ให้ดี…ว่าในเขตลงทัณฑ์แห่งนี้ หน้าใหม่สมควรเคารพรุ่นพี่อย่างไร!”
หนิวคงกล่าวคำออกมาด้วยอารมณ์ดุร้าย
