“เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือจ้าวแท่นบูชาเรามิใช่คนหยุมหยิม ท่านย่อมไม่นำพาเรื่องที่เจ้ามีอาจารย์มาก่อน…ตราบใดที่เจ้ายินดีกราบท่านจ้าวแท่นเป็นอาจารย์ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า…ท่านจ้าวแท่นย่อมไม่คิดปฏิเสธที่จะรับเจ้าเป็นศิษย์!”
กัวฉงพยายามโน้วน้าวต้วนหลิงเทียนอย่างไม่ถอดใจ
ในสายตาของมันด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินของต้วนหลิงเทียน บวกกับไหวพริบปฏิภาณ…เกรงว่าในลัทธิบูชาไฟแห่งนี้ ต้วนหลิงเทียนจะถือได้ว่าเป็นหัวกะทิในบรรดาอัจฉริยะผู้มีรากวิญญาณสีน้ำเงิน!
มันมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่า ถ้าหากพาต้วนหลิงเทียนไปแนะนำให้จ้าวแท่นบูชาเต่าทมิฬรู้จักล่ะก็ ขี้คร้านคนจะยิ้มร่ารอรับน้ำชาคารวะจากต้วนหลิงเทียนเพื่อรับศิษย์
“อาวุโสกัวฉงขอท่านอย่าได้โน้มน้าวข้าอีกเลย…ข้าตัดสินใจแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา วาจาที่กล่าวออกอีกครั้งยังเด็ดขาด ไม่คิดเปลี่ยนใจ
กล่าวกันตามตรงพอได้ฟังคำของกัวฉง เขาเองก็รู้สึกถูกชักจูงไม่น้อย
อย่างไรก็ตามเขารู้สึกผิด!
ไม่ต้องกล่าวถึงเลยว่านี่อาจจะเป็นการสร้างความเสื่อมเสียให้อาจารย์ที่เขาไม่เคยพบอย่างเซียนกระบี่ฟงชิงหยาง แต่เขาก็ไม่อยากลากคนอื่นให้จมปลักโคลนนี้ไปด้วย
ถูกแล้ว!
ไม่อยากลากคนอื่นให้จมปลักโคลน!
