เห็นฉากดังกล่าว เว่ยเหอได้แต่แสยะยิ้มเย็นชา กล่าวในใจอย่างปรามาส ‘ฮึ่ม! จนป่านนี้เจ้ายังเล่นละครกันไม่เลิก คอยดูไปเถอะ! ยามเมื่ออาวุโสเฉียนทากรทดสอบพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้าเป็นการส่วนตัว ข้าจักรอดูว่าสีหน้าสงบนี้ของเจ้ายังจะมีปัญญารักษาไว้ได้อยู่ไหม!’
ในใจของเว่ยเหอนั้น ได้ตัดสินไปแล้วว่าวันนี้ต้วนหลิงเทียนต้องถูกประหารแน่! กระทั่งกัวฉงที่ไม่ไว้หน้าอาจารย์มันก็จำต้องถูกปลดออกจากตำแหน่ง!!
หลังได้รับคำยืนยันจากหลี่อัน มันย่อมมั่นใจหนักหนาว่าพรสวรรค์รากวิญญาณของงต้วนหลิงเทียนเป็นแค่รากวิญญาณสีเหลืองเท่านั้น
“เจ้ามิแปลกใจอันใดเลยรึ?”
อาวุโสเฉียนกล่าวถามออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ หลังพบว่าต้วนหลิงเทียนยังคงสงบไม่นำพา
“ขอเรียนท่านอาวุโสเฉียนตามตรง ข้าคิดไว้แล้วว่าจะช้าจะเร็วเวลานี้ก็ต้องมาถึง…อย่างไรก็ตามที่ทำให้ข้ารู้สึกผิดคาดอยู่บ้าง เพราะคนที่ยื่นเรื่องฟ้องร้องหมายคัดค้านการตัดสินคดีของอาวุโสกัวฉงกลับไม่ใช่อาวุโสหลี่อัน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ขณะกล่าวถึงท้ายประโยคสองตายังกวาดมองไปทางเว่ยเหอที่อยู่ข้างๆอาวุโสเฉียนอย่างแฝงความนัย
“เหอะ! ไฉนท่านอาจารย์ของข้าต้องลดตัวมากระทำเรื่องนี้ด้วยตัวเองกัน!?”
เมื่อเห็นสายตาที่มองมาคล้ายแฝงเร้นไปด้วยความเย้ยหยัน เว่ยเหอก็มีโทสะขึ้นมาทันใด ใจยังบังเกิดความแค้นขึ้นมาไม่น้อย แสยะยิ้มเย็นกล่าวคำออกมาด้วยน้ำเสียงดุร้ายทันที
“ฮึ่ม!”
