หลังจากมั่นใจในเรื่องราวแล้ว เว่ยเหอ พลันกล่าวกับหลี่อันต่อว่า “ท่านอาจารย์ข้าตัดสินใจแล้วว่าข้าจะไปฟ้องร้องกัวฉงที่หอคุมกฏ และทำการยื่นอุทธรณ์ให้ทำการสืบค้นความจริงเรื่องนี้อีกครั้งด้วยเหตุผลที่ว่า…กัวฉงทำการเล่นพรรคเล่นพวกลอบช่วยเหลือต้วนหลิงเทียน กล้าการกล่าวรายงานเท็จว่ามันมีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงิน!!”
“คราวนี้ต้วนหลิงเทียนนั่นจักสูญเสียคุณสมบัติคุ้มครองจากกฏที่ไม่ได้พูดไว้ของลัทธิบูชาไฟเรา ทีนี้ไหนเลยมันยังจะรอดตัวได้อีก มันต้องถูกประหารชีวิตแน่!”
“นอกจากนั้นครั้งนี้กัวฉงนั่นก็มิอาจหลีกหนีคราวเคราะห์ไปได้! มันสมควรถูกลงโทษทางวินัยสถานหนัก กระทั่งตำแหน่งอาวุโสคุมกฏของมันก็คงยากรักษาเอาไว้ได้!”
เว่ยเหอกล่าวออกรวดเดียวจบ วาจายังชัดถ้อยชัดคำนัก
และเมื่อมันกล่าวจบ มันก็เหินร่างจากไปทันที โดยไม่ทันรอให้หลี่อันตอบสนองอันใด
“นี่ตัวข้าชราลงจนบังเกิดจิตขลาดเขลาขนาดนี้เชียวหรือ…ความกล้าหาญของข้าน้อยกว่าศิษย์ตั้งแต่เมื่อใดกัน…”
หลังรู้สึกตัว หลี่อันได้แต่หัวเราะเยาะตัวเอง…
