เห็นได้ชัดว่าครานี้เยว่อู๋หยิ่งถึงคราวทดท้อแล้วจริงๆ…เพราะอาจารย์ของหานเฉวี่ยไน่ ไม่เพียงแต่จะมากอาวุโสกว่ามันเท่านั้น พลังฝีมือของนางยังเหนือกว่ามันอีกด้วย…
“แม่นางเฉวี่ยไน่…ท่านเองก็เป็นหนึ่งในผู้สืบทอดมรดกของ 7 ทวาราเที่ยงแท้ด้วยหรือ?”
หนานกงเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆหนานกงยี่อดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความประหลาดใจ
ทว่ากลับเป็นฝ่ายหานเฉวี่ยไน่ที่ประหลาดใจยิ่งกว่ามันเสียอีก ดวงตาคู่งามกลมโตขึ้นมาด้วยความเหลือเชื่อ มองหนานกงเฉินราวกับสัตว์ประหลาดอย่างไรอย่างนั้น “สวรรค์ช่วย…หนานกงเฉินกลับริเริ่มกล่าวถามผู้อื่นแล้วจริงๆ…”
ในความทรงจำของหานเฉวี่ยไน่นั้น
คู่แฝดหนานกงนี้ แม้จะเป็นพี่น้องกันและมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันทุกระเบียบนิ้ว ทว่าอุปลักษณ์นิสัยกลับแตกต่างกันมากมายนัก
เรียกว่าทั้งคู่เสมือน 2 คนที่ต่างขั้วกันโดยสมบูรณ์ หนึ่งช่างจ้อเฮฮา อีกหนึ่งกลับเงียบขรึมไม่พูดไม่จา คล้ายวาจาของมันมีราคายิ่งกว่าทองพันชั่ง!
ด้วยเหตุนี้นางจึงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าวันนี้อยู่ๆหนานกงเฉินกลับเป็นฝ่ายริเริ่มกล่าวถามนางออกมา
“อื๊อ! ข้าเองก็เป็นผู้สืบทอดมรดกของ 7 ทวาราเที่ยงแท้เช่นกัน…ข้าเป็นทายาทของธุลีแดง”
หานเฉวี่ยไน่ที่อึ้งไปพักหนึ่งก็พยักหน้ากล่าวตอบหนานกงเฉินเสียงใส
