“ต้วนหลิงเทียนฆ่าหยวนหง กล่าวอ้างว่าเป็นการป้องกันตัวข้ามิขัด…ทว่ากับหยวนค่วงไฉนท่านถึงตัดสินว่าเป็นการลงมือเพื่อป้องกันตัวด้วย? เดี๋ยวนี้ท่านควบคุมบังคับใช้กฏอย่างหละหลวมเช่นนี้แล้วรึ?”
หลี่อันจี้ถามกัวฉงออกมา
ทันใดนั้นหน้ากัวฉงก็บิดเบี้ยวขึ้นมาทันที หันไปมองหลี่อันด้วยสายตาเยียบเย็น “อาวุโสหลี่อันคำตัดสินของข้าถือเป็นการตัดสินใจอย่างเป็นเอกฉันท์จากข้าและอาวุโสหวู่ยี่…หากท่านเห็นต่างอันใด อีกสองสามวันก็ไปยังหอคุมกฏในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อยื่นอุทธรณ์เอาเถอะ!”
“ถึงตอนนั้นสำนวนการพิจารณาคดีทั้งคำตัดสินของข้าสมควรมีการลงบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรเอาไว้ในฐานข้อมูลของหอคุมกฏเรียบร้อย…ท่านเห็นต่างไม่ยอมรับก็ไปฟ้องร้องเอา!”
“ทว่าตอนนี้ ท่านมิมีคุณสมบัติพอจะแทรกแซงคำตัดสินของข้า!”
วาจายามกล่าวท้ายประโยคน้ำเสียงกัวฉงยังแฝงความเย้ยหยันหลี่อัน กระทั่งยังชมดูมันเหมือนตัวตลกอยู่บ้าง
เพราะสุดท้ายแล้ว กล่าวไปการที่มันสิ้นวาสนารับต้วนหลิงเทียนเป็นศิษย์ทั้งหมดก็เพราะหลี่อัน!
แม้พลังฝีมือของมันจะด้อยกว่าหลี่อันไม่มาก แต่อย่างไรก็ยังด้อยกว่า
นอกจากนี้ ‘เส้นสาย’ ของหลี่อันในลัทธิบูชาไฟเป็นอะไรที่เหนือกว่ามัน ถึงต้วนหลิงเทียนจะกราบมันเป็นอาจารย์ แต่มันก็ไม่แน่ว่าจะดูแลปกป้องต้วนหลิงเทียนได้
