ได้ยินวาจานี้ของกัวฉง สีหน้าอ้วนกลมของหวู่ยี่พลันชะงักค้างไปทันใด หันไปมองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง พอเห็นรอยยิ้มฝืนๆของต้วนหลิงเทียนสีหน้ามันก็เปลี่ยนไปเป็นสลดลงทันที
“ช่างเถอะ…”
สุดท้ายหวู่ยี่ก็ได้แต่โบกมือปัดไปมาพร้อมหลับตากล่าวออกอย่างช่วยไม่ได้ ร่างกลมคล้ายจะห่อเหี่ยวลงถนัดตา คนยังเหมือนจะชราลงกว่าสิบปี!
“อาวุโสหวู่ยี่ ตอนนี้ที่พวกเราต้องกระทำก็คือแก้ไขปัญหาของต้วนหลิงเทียนก่อน..”
ทันใดนั้นกัวฉงพลันมองไปที่หวู่ยี่พร้อมกล่าวออกด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง
หวู่ยี่เมื่อได้ยิน อาการสลดพลันหายไป คนกลับมาขึงขังจริงจังอีกครั้ง “ต้วนหลิงเทียนเมื่อมีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงิน…เช่นนั้นตามกฏที่มิได้กล่าวไว้ของลัทธิบูชาไฟเรา ความผิดนี้ยังถือว่ามิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร”
“ไม่ใหญ่โตก็เรื่องหนึ่ง! ทว่าการลงโทษตามเรื่องราวก็ยังต้องกระทำ…หาไม่แล้วก็ยากที่จะโน้มน้าวใจผู้คนให้เคารพกฏได้”
หวู่ยี่กับกัวฉงหันมองส่งสายตากันพักหนึ่ง ก็คล้ายจะเห็นพ้องต้องกันว่าควรจัดการเรื่องราวอย่างไร
“กฏที่ไม่ได้พูดไว้…”
ได้ยินคำของหวู่ยี่ มุมปากต้วนหลิงเทียนพลันกระตุกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
แม้เขาจะพอคาดไว้แล้วว่าหลังจากที่เปิดเผยพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินออกไป ต่อให้ฆ่าพี่น้องสกุลหยวนนั่นทิ้ง แต่ลัทธิบูชาไฟที่ต้องการอัจฉริยะคล้ายคนกระหายน้ำ ก็ไม่คิดจะลงโทษเขาถึงตายเพราะกฏลอยๆบางอย่าง…
