กัวฉงกล่าวถามออกมาอีกคำ แม้ทุกอย่างยังกระทำไปตามขั้นตอนแต่ตอนนี้เสียงของมันก็นับว่าเย็นชามากแล้ว
“หยวนหงมันคิดฆ่าข้า เช่นนั้นข้าฆ่ามันก็ถือว่าเป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรม!”
ต้วนหลิงเทียนพลันกล่าวออกมาอย่างประจวบเหมาะ “สำหรับหยวนค่วงนั่นแม้มันจะไม่ได้ลงมือกับข้าก็จริง แต่มันกลับข่มขู่คุกคามชีวิตสหายของข้า กระทั่งยังทำร้ายสหายของข้าขณะที่ข้าประมือกับหยวนหง เห็นชัดว่ามันมีเจตนาทำให้ข้าเสียสมาธิ เช่นนั้นกล่าวได้ว่ามันเองก็มีความผิดข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับหยวนหงเพื่อฆ่าข้า…เช่นนั้นข้าฆ่ามันทิ้งบ้าง ก็ถือว่าเป็นการป้องกันตัวเช่นกัน!”
วาจาของต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาอย่างลื่นไหลไม่รีบไม่ร้อน หากแต่ชัดถ้อยชัดคำคล้ายเรียบเรียงมาช้านาน
ได้ยินความดังกล่าวจากต้วนหลิงเทียน ฉากเรื่องราวโดยรอบพลันเงียบงันปานคนตาย!
เหล่าศิษย์ของแท่นบูชานกไฟได้แต่หันหน้ามองสบตากันเอง และต่างได้เห็นถึงความประหลาดใจในสายตาของกันและกัน
ครู่ต่อมาพลันมีเสียงกระซิบเบาๆแว่วดังขึ้นมาว่า “ต้วนหลิงเทียนผู้นี้…จักไม่ไร้ยางอายไปหน่อยหรือ?”
“ย่อมไร้ยางอายถึงที่สุด! มันฆ่าหยวนหงนั้น สามารถกล่าวได้ว่าเป็นการป้องกันตัวเอง…แต่หยวนค่วงไม่ได้ลงมือทำอะไรมันเลย มาอ้างว่าฆ่าหยวนค่วงเพื่อป้องกันตัวเองเช่นนี้ช่างเหลวไหลยิ่งนัก!”
“นี่มันกล้ากล่าวความเท็จออกมาจริงๆ…หรือมันไม่กลัวว่าอาวุโสคุมกฏกัวฉงจะพิสูจน์เรื่องที่มันกล่าวได้?”
