และทันทีที่เขาพูดขึ้นมา หวู่ยี่ก็ชะงักไปทันที
“อะไร? หรือเจ้าคิดจะยอมรับแล้วว่าเจ้าเจตนาฆ่าสหายศิษย์อย่างไร้เหตุผล?”
และพอได้ยินคำที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวออก หวู่ยี่ก็ละสายตาจากกู่ลี่ หันกลับไปมองจ้องต้วนหลิงเทียน พรอมถามออกมาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มเย็นชา
หลี่อันที่มองต้วนหลิงเทียนตาไม่กระพริบแต่แรก ตอนนี้ลูกตาเผยประกายอำมหิตเย็นเยือกวูบวาบออกมาไม่หยุด มุมปากยังปรากฏรอยยิ้มโหดเหี้ยมยกขึ้น!
คล้ายมันได้เห็นฉากต้วนหลิงเทียนถูกประหารแล้วอย่างไรอย่างนั้น!
“อาวุโสหวู่ยี่ ข้อกล่าวหานี้ของท่านข้าไม่อาจรับ”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา
“ต้วนหลิงเทียน! หากเจ้าปากแข็งมิยอมรับ เช่นนั้นก็ทำอย่างที่อาวุโสหวู่ยี่กล่าวเถอะ! ให้สหายของเจ้ามันก้าวออกมากล่าวคำสาบานเพื่อพิสูจน์ทุกสิ่ง! ถึงตอนนั้นความจริงก็จักกระจ่าง!!”
ตอนนี้กระทั่งกัวฉงเองก็มีโมโหขึ้นมาแล้ว
“อาวุโสกัวฉง ท่านใจเย็นลงก่อน”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาอีกครั้ง ค่อยหันไปมองกัวฉงพร้อมส่งเสียงกล่าวผ่านพลังบอกเรื่องราวบางสิ่ง…
และเสียงผ่านพลังที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวบอก ก็ทำให้ลูกตากัวฉงหดหยีลงทันใด แววตายังเผยความดุร้ายและความไม่เชื่อออกมาชัดเจน
อย่างไรก็ตามแม้สายตาของมันจะดุร้ายและไม่เชื่อ หากแต่ยังมีความสงสัยเจือปนเอาไว้เช่นกัน
