“ว่าอะไรนะ…เมื่อครู่ต้วนหลิงเทียนบอกจะฆ่าหยวนค่วงด้วยงั้นรึ!?”
“ฆ่าหยวนหงไปคนยังไม่พอใจ…นี่ยังจะฆ่าหยวนค่วงด้วย?”
“ดูเหมือนตอนนี้ต้วนหลิงเทียนคิด ‘ปล่อยมือจากหม้อแตก’ เสียแล้ว…มันรู้ว่าอย่างไรการฆ่าหยวนหงก็ต้องโทษถึงตาย เช่นนั้นจึงมินำพาอันใดอีกต่อไป…คิดฆ่าหยวนค่วงด้วยอีกคน!”
(ปล่อยมือจากหม้อแตก = ทำอะไรกับสิ่งตรงหน้าไม่ได้แล้ว จำต้องยอมรับชะตากรรม / มาจากหม้อที่แตกแม้จะใช้มือพยายามปะติดปะต่อเพียงใด ก็ยากจะกลับคืนดังเดิม ทำได้ก็แค่ปลอบใจตัวเองเท่านั้น เช่นนั้นมีเพียงปล่อยมือออกเสีย และยอมรับว่ามันแตกไปแล้ว )
“พี่น้องสกุลหยวนนับว่าโชคร้ายแล้วจริงๆ ที่เจอคนที่ ‘ไร้ปราณี’ กับชีวิตตัวเช่นนี้…พวกมันถึงคราวชะตาขาดแล้วล่ะ”
“ต้วนหลิงเทียนผู้นี้ ช่างอำมหิตต่อตัวยิ่ง!”
…
เหล่าศิษย์แท่นบูชานกไฟเริ่มซุบซิบกันเกี่ยวกับต้วนหลิงเทียน หากแต่น้ำเสียงครานี้คล้ายจะเบาลงไปโดยไม่รู้ตัว
ต้วนหลิงเทียนช่างเป็นคนโหดเหี้ยมนัก!
พวกมันล้วนเห็นพ้องต้องกันถึงเรื่องนี้
“ศิษย์พี่กู่ ข้าจะส่งท่านออกไปก่อน”
หลังจากควบรวมพลังสร้างเขตแดนหมื่นกระบี่แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ยังไม่รีบฆ่าหยวนค่วงแต่อย่างใด หันไปมองกล่าวกับกู่ลี่อย่างเป็นทางการ
