เซี่ยชิงลูบหัวเจียงผิงอัน “น้องชาย เจ้าฟื้นบาดแผลก่อนเถิด ข้าจะขอตัวอีกสักเดี๋ยว การล้างแค้นยังไม่จบ ยังมีผู้ต้องคิดบัญชี”
“ขอบคุณพี่หญิง” เจียงผิงอันตื้นตันนักในใจ
อีกฝ่ายฆ่าสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตแปรเทวะให้เขา ถือเขาเยี่ยงน้องชายโดยแท้จริง
เซี่ยชิงและฮัวชิงอวี่จากไปอย่างเงียบเชียบ ทั้งสองเหมือนจะรู้จักกันเป็นการส่วนตัว และไม่รู้ไปเสวนาเรื่องใดกัน
การประลองของเจียงผิงอันจบลงแล้ว เขาออกจากลานประลอง มุ่งหน้าสู่ลานเดิมพันศิลาของหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล
“เจ้าท่อนไม้ วันนี้กลับไปพักก่อนเถอะ อย่าเล่นต่อเลย”
เมิ่งจิงเห็นท่าทีออดแอดของเจียงผิงอันแล้วกังวลใจยิ่งนัก
“เวลาชีวิตของท่านอาจารย์เหลือไม่มากแล้ว เราต้องหาเมล็ดหญ้าผลึกน้ำแข็งไปช่วยท่านอาจารย์โดยเร็วที่สุด”
เจียงผิงอันกล่าวเสียงเครียด
ยามนี้ เขาไม่มีแม้แต่อารมณ์มาเรียนรู้วิชาเทียมเทพสงคราม
เมิ่งจิงผงะไปเล็กน้อย ที่แท้เจียงผิงอันก็มิได้มาเดิมพันศิลาเพื่อหาเงิน แต่เพื่อหวังเหรินอาจารย์ของเขา
เมิ่งจิงมองใบหน้าจริงจังของเด็กหนุ่ม คู่เนตรงามทอประกายอ่อนโยน
