เจียงผิงอันไม่อยากให้ผู้ที่ดีต่อตนต้องถูกพรากไป
เมื่อเจียงผิงอันเริ่มผ่าศิลาหาสมบัติ ผู้คนก็แห่มามุงกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
“บ๊ะเหวย เจอแก่นผลึกอีกแล้ว!”
“คนผู้นี้เป็นผู้สืบชะตาสวรรค์ถูกหรือไม่? จากสิบก้อนศิลา สี่หรือห้าได้สมบัติทั้งนั้น!”
“ต้องเป็นผู้สืบชะตาสวรรค์แน่ ๆ! มิเช่นนั้นคงไม่โชคดีบ้าบอได้เช่นนี้!”
ทุกสายตามองสมบัติชิ้นแล้วชิ้นเล่าเผยลักษณ์ สีหน้าสุดแสนริษยา
หลังเซี่ยชิงและฮัวชิงอวี่เสวนาจบเรื่อง พวกนางก็ออกจากห้อง และบังเอิญผ่านลานเดิมพันศิลาพอดี
เมื่อเห็นผู้คนมากมายรุมล้อมลานเดิมพันศิลา เซี่ยชิงพลันถามขึ้น “เจ้าก็เป็นผู้สืบชะตาสวรรค์คนหนึ่ง สมบัติดีที่สุดที่เจ้าเคยพบคือสิ่งใด?”
“เศษศาสตราเซียน” ฮัวชิงอวี่เอ่ยเบา ๆ
คู่เนตรงามของเซี่ยชิงเบิกกว้างเฉียบพลัน “ดวงเจ้าจะดีไปแล้วกระมัง?”
“มิใช่เจ้าก็มีเศษศาสตราเซียนอยู่หนึ่งชิ้นหรือ?” ฮัวชิงอวี่ยิ้มบาง
เซี่ยชิงสีหน้าเปลี่ยน อีกฝ่ายรู้กระทั่งข่าวนี้
ความสามารถหาข่าวกรองของหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลน่ากลัวโดยแท้
ขณะที่เซี่ยชิงกำลังจะจากไป จู่ ๆ นางก็เหลือบไปเห็นบางสิ่ง ฝีเท้าของนางชะงักค้าง หันไปทางลานเดิมพันศิลาอีกครั้ง
