“เป็นไปได้ยังไงกัน!”
ขณะเดียวกันทางด้านหยวนค่วงที่หอบหิ้วสะกดกู่ลี่อยู่ ก็หน้าเสียทันทีเมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนปะทุความเร็วที่เหนือกว่าพี่ชายออกมา
“ฮ่าๆๆ…แค่กๆ…ฮ่าๆๆ…ดี! ดียิ่งน้องหลิงเทียน!!”
กู่ลี่เองก็ค้นพบเรื่องนี้เช่นกัน จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างสะใจ หากแต่ในใบหน้าแววตาที่ยินดีมีสุขยังฉายชัดถึงความประหลาดใจไม่น้อย
“เจ้าหัวเราะบัดซบอะไร หา!”
เพี๊ยะ!!
ได้ยินเสียงกู่ลี่หัวเราะร่าออกมา หยวนค่วงหน้าเปลี่ยนไปทันใด มือสะบัดตบหน้ากู่ลี่อีกครั้ง พาลให้ใบหน้าของกู่ลี่อีกครึ่งปูดบวมขึ้นมาเป็นลูก
“จะตีข้าก็ตีไป…แต่เจ้าอย่าได้คิดว่าจะวางท่าเช่นนี้ได้อีกนาน! หากเจ้าไม่กล้าฆ่าข้าเสียตอนนี้เจ้าอย่าหวังจะหนีไปที่ใดได้!!”
กู่ลี่ที่ถูกตบหน้าอีกครั้งพ่นโลหิตออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าเริ่มแสยะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
และวาจาที่โหดเหี้ยมไม่หวั่นกลัวนี้ของกู่ลี่ กลับทำให้หยวนค่วงบังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาแล้วจริงๆด้านหนึ่งยังทำให้มันมีโทสะอารมณ์นัก! แต่ว่ามันก็ไม่กล้าลงมือฆ่ากู่ลี่จริงๆ!!
“เจ้า…”
สุดท้ายหยวนค่วงที่ทั้งกลัวทั้งมีโมโหก็ได้แต่ลงมือตบหน้ากู่ลี่ไปอีกหลายครั้งเพื่อระบายอารมณ์ แต่แน่นอนว่าความกล้าจะฆ่ากู่ลี่หรือทำให้พิการไม่มีอยู่
อย่าว่าแต่มัน กระทั่งให้เป็นพี่มันหยวนหง ที่คิดระบายแค้นให้บรรพจารย์อย่างหลี่อัน ก็ยังไม่กล้าฆ่าต้วนหลิงเทียนจริงๆ
