“เจ้าพาข้าไปดูคนที่มันกล้าฆ่าลูกข้าเถอะ”
อย่างไรก็ตาม คล้ายหยางชงจะไม่ได้ยึดถือคำมั่นอะไรของหลี่อันเป็นจริงจังเพียงกล่าวออกมาเสียงเรียบ
“อืม”
หยางชงขอให้พาไปหาต้วนหลิงเทียนแบบนี้ หลี่อันย่อมไม่แปลกใจอะไร มันพาอีกฝ่ายไปทันที
ระหว่างทางหลี่อันพบว่าหยางชงกลายเป็นเงียบขรึมกว่ากาลก่อน ทำให้ใจมันรู้ดี แม้ปากหยางชงจะบอกว่าไม่ถือโทษโกรธมัน แต่ลึกๆลงไปในใจอีกฝ่าย 9 ใน 10 ส่วนเรื่องนี้ก็คงไม่พ้นโทษมันอยู่ดี
อย่างไรก็ตามเรื่องนี้มันเป็นธรรมดาของคนเป็นพ่อ หลี่อันก็เข้าใจและรู้ดีว่าต้องใช้เวลา
“ต้วนหลิงเทียนนั่นมันพึ่งฆ่าว่าที่ศิษย์คนใหม่ที่จะมากราบข้าเป็นอาจารย์ไปเมื่อ 10 วันก่อน…หากมันไม่ตายชาตินี้ข้าคงนอนไม่หลับ!”
ทันใดนั้นหลี่อันพลันกล่าววาจาน้ำเสียงอำมหิต ลูกตายังมองไปเบื้องหน้าอย่างอาฆาต
เหตุผลที่หลี่อันเลือกจะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมานอกจากความแค้นที่มีต่อต้วนหลิงเทียนเป็นทุนแล้ว จริงๆมันก็คิดใช้วาจาดังกล่าวทำลายบรรยากาศเงียบๆอันน่าอึดอัดนี้ระหว่างมันกับหยางชง
“หือ เจ้านั่น…มันฆ่าว่าที่ศิษย์ที่จะมากราบเจ้าเป็นอาจารย์ด้วยงั้นหรือ?”
และเป็นที่แน่นอนว่าหลังได้ยินคำนี้ของหลี่อัน หยางชงก็ได้บังเกิดความสนใจขึ้นมาทันที มองถามหลี่อันพร้อมๆกัน
เท่าที่มันรู้มาสายตาของหลี่อันนั้นสูงมาก
ศิษย์ทั้ง 3 ที่กราบอีกฝ่ายเป็นอาจารย์ล้วนแล้วแต่เป็นอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินทั้งสิ้น
“ใช่!”
