หลังออกจากลัทธิบูชาไฟ มันจะทำทุกอย่างเท่าที่จะกระทำได้ เพื่อสืบหาภูมิหลังของต้วนหลิงเทียนมาให้จงได้…มันไม่เชื่อว่าครอบครัวและญาติสนิทมิตรสหายของต้วนหลิงเทียนทุกคนจะมีพลังฝีมือเหนือกว่าตัวมัน กู่ชุน!!
สัมผัสได้ถึงแววตานี้ของกู่ชุน ใจต้วนหลิงเทียนสั่นไหวทันที
จากนี้ไปกู่ชุนนั้นกลายเป็นตัวไร้ค่าไปแล้ว เขาย่อมไม่แยแสอะไรมัน
หากแต่ในโลกนี้ ถ้าคนที่เกลียดชังคับแค้นเขายังมีลมหายใจอยู่ ใจเขายากจะสงบ..
‘แววตาอาฆาตนั่น…หรือมันออกจากลัทธิบูชาไฟไปแล้วข้าลอบตามไปฆ่ามันเพื่อตัดรากถอนโคนดี?’
ต้วนหลิงเทียนครุ่นคิดในใจ
หากแต่ความคิดนี้ก็ถูกเขาปัดตกไปทันที ‘ไม่ได้ เรื่องนี้เสี่ยงเกินไป! ใครจะไปรู้เกิดข้าลอบตามกู่ชุนออกไป จะไม่กลายเป็นตั๊กแตนจ้องจับจั๊กจั่น ไม่รู้ภัยนกขมิ้นอยู่ด้านหลัง?’
พอคิดถึงเรื่องนี้ และมองถึงความเป็นไปได้ที่หลี่อันจะลอบตามไปฆ่าเขา ต้วนหลิงเทียนก็ล้มเลิกความคิดตามไปฆ่ากู่ชุนเพื่อตัดรากถอนโคนทันที
แต่ทว่ายามเมื่อต้วนหลิงเทียนมองกัวฉงอีกครั้ง สองตาพลันทอประกายวาบคล้ายนึกอะไรได้ออก!
“อาวุโสกัวฉง!”
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนยังเรียกกัวฉงออกมาเสียงดัง
“หืม?”
กัวฉงที่ได้ยินเสียงเรียกหา ก็หันไปมองต้วนหลิงเทียนพร้อมถามออกมาทันที “เจ้ามีอันใดรึ?”
