ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้สีหน้ากู่ชุนที่ลอยร่างอยู่ไกลห่างมันบิดเบี้ยวอัปลักษณ์นัก! แววตาเผยความไม่เชื่อทั้งไม่ยินยอมพร้อมใจถึงขีดสุด!!
“มันกลับถือครองเวทย์พลังร้ายกาจเช่นนี้ได้อย่างไรตั้งสองสาย…! เห็นกันชัดๆว่ามันก็แค่ผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนปฐพีขั้นต้นเท่านั้น!!”
เห็นภาพเรื่องราวเบื้องหน้า กู่ชุนได้แต่คำรามร้องร่ำออกมาด้วยความไม่พอใจ ขณะที่ปากตะโกนปาวๆ ในใจยังรู้สึกอิจฉาจับจิต!
“หรือวันนี้…เรื่องฆ่ามันจะทำไม่ได้แล้วจริงๆ?”
กู่ชุนเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
“รีบหนีงั้นเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนแน่นอนว่ายอมได้ยินเสียงซุบซิบโดยรอบของเหล่าศิษย์เช่นกัน
ทว่าได้ฟังความพวกนี้เขาอดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มเย้ยออกมาบางๆ
เขาน่ะหรือจะรีบหนี?
ถึงแม้ว่าพลังอำนาจที่เพิ่มพูนขึ้นจากปฐมเวทย์กลืนกินจะอยู่ได้ไม่นานมาก แต่ก็ยังนับว่านานเกินพอหากคิดจะใช้ฆ่ากู่หลง!!
‘พรสวรรค์รากวิญญาณสีนำเงินของมัน วันนี้ต้องเป็นของข้า!!’
ต้วนหลิงเทียนมองจ้องกู่หลงเขม็งด้วยสองตาที่ลุกวาวไปด้วยความโลภ!
เพราะสำหรับเขาแล้ว พรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินของกู่หลง คือตัวตัดสินที่จะทำให้พรสวรรค์รากวิญญาณของเขายกระดับไปสู่สีเขียว!!
ปง! ปง! ปง! ปง! ปง! ปง!
…
