“เฮอะ! นั่นน่ะเหรอเวทย์พลังที่ใช้จัดการน้องข้า! ข้าจะให้เจ้าได้สำนึกจนวันตาย ว่าต่อหน้าพลังอำนาจที่เหนือชั้นกว่า เวทย์พลังของเจ้ามันก็แค่ปาหี่หลอกเด็ก!!”
เมื่อต้วนหลิงเทียนใช้ออกด้วยปฐมเวทย์กลืนกิน กู่หลงย่อมตระหนักได้ทันที หากแต่มันเพียงยิ้มหยันดูแคลนออกไปเท่านั้น
เพราะอย่างไรก็แค่ผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนปฐพีขั้นต้น!
แต่มันเป็นถึงเซียนปฐพีขั้นสูงสุด!
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่เวทย์พลังของอีกฝ่ายไม่น่าจะเป็นเวทย์พลังขั้นสูงเลย…แต่ต่อให้เป็นมันก็เท่านั้น!
เพราะสุดท้ายแล้วต่อให้จะเป็นเวทย์พลังขั้นสูง อานุภาพจะร้ายกาจหรืออ่อนด้อยก็ขึ้นอยู่กับพลังฝึกปรือของผู้ใช้!
หากพลังฝึกปรือของผู้ใช้อ่อนแอ อานุภาพของเวทย์พลังที่ใช้ออกก็ย่อมต้องอ่อนแอตามไปด้วยเป็นธรรมชาติ
ด้วยเหตุนี้กู่หลงจึงไม่กลัวปฐมเวทย์กลืนกินที่ต้วนหลิงเทียนใช้ออกแม้แต่น้อย
“ต้วนหลิงเทียนยามเจ้าเดินไปยังยมโลกก็จงจดจำใส่กะโหลกของเจ้าเอาไว้เสียให้ดี…วันนี้ผู้ที่สังหารเจ้าคือข้า กู่หลง!!”
ภายใต้สายตาของทุกคน กู่หลงที่ทะยานร่างเข้าใส่ต้วนหลิงเทียนปานดอกศรพลันคำรามออกมาด้วยอำมหิต!
ทันใดนั้นเอง ก็คล้ายความเร็วของมันจะปะทุสูงขึ้นในชั่วพริบตา!!
ขณะเดียวกันกระบี่ยาวในมือของมัน ที่ฉาบไว้ด้วยแสงพลังอาคมเซียนนับร้อย ก็เปล่งรังสีกระบี่คมกล้าแผ่พุ่งออกไปรอบกายของมันไม่หยุด!
ความเร็วในการแผ่พุ่งออกไปยังเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ!
