บทที่ 87 เซี่ยชิงระเบิดโทสะ
“เสี่ยวจิง ทำไมเจียงผิงอันจึงยังไม่มาอีก?”
ในห้องส่วนตัว เซี่ยชิงรอเสวนากับเจียงผิงอัน ผลงานของอีกฝ่ายดีเลิศควรชื่นชมอย่างยิ่ง
แต่หลังรออยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังมิได้เห็นหน้า
“ข้าจะไปตามเขาให้เจ้าค่ะ”
เมิ่งจิงแย้มยิ้ม กำลังจะเดินออกไป
ทว่าขณะนั้นเอง บริกรหญิงผู้หนึ่งก็กระหืดกระหอบเข้ามาอย่างดูลนลาน
“แย่แล้วเจ้าค่ะ! เจียงผิงอันล้มลงที่หลังลานประลอง! เหมือนจะถูกพิษเจ้าค่ะ!”
“ว่าไงนะ!”
คนทั้งห้องล้วนตกใจ
ใบหน้าของเมิ่งจิงซีดขาวเฉียบพลัน เจียนล้มทั้งยืน ผลักตัวบริกรหญิงให้พ้นทางแล้วพุ่งออกไป
“เจ้าท่อนไม้! เจ้าต้องไม่เป็นไรนะ! อย่าเป็นอะไรไปเชียว!”
นางกระหืดกระหอบไปที่หลังลานประลอง ในห้องพักมีเจ้าหน้าที่อยู่หลายคน เจียงผิงอันนั่งพิงโต๊ะ ใบหน้าซีดขาว อาภรณ์เปื้อนโลหิต
“เจ้าท่อนไม้! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากัน? อย่าทำข้ากลัวเช่นนี้สิ!” เมิ่งจิงลนลานสุดขีด ความคิดของนางว่างเปล่า น้ำตาหลากทะลักเกินควบคุม ขณะนี้โลกทั้งใบของนางดุจสิ้นสีสัน
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”
เสียงของเจียงผิงอันอ่อนแรงอย่างยิ่ง
เขาผ่านช่วงเวลาวิกฤตสูงสุด พ้นอันตรายถึงชีวิตไปแล้ว
