“อาวุโส…ไม่ทราบที่แท้เกิดอันใดขึ้นกับน้องชายของข้ากันแน่”
ถึงแม้มือจะเอื้อมออกไปรับชุดแต่งกายมาไว้ หากแต่สายตาของกู่หลงยังคงมองอาวุโสเพลิงทองแดงไม่ว่าง ยังกล่าวถามเรื่องราวเมื่อครู่ออกมาด้วยใบหน้าเปี่ยมกังวล
“พรสวรรค์รากวิญญาณของน้องเจ้าหายไปแล้ว…”
อาวุโสเพลิงทองแดงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ค่อยกล่าว
พรสวรรค์รากวิญญาณหายไป!
วาจานี้ของอาวุโสเพลิงทองแดงยามเข้าหูของกู่หลงกลับรู้สึกว่ามันดังไม่ต่างใดจากอัสนียามแล้งที่ฟาดผ่าลงมาโดยไร้ซึ่งการตั้งเค้าใดๆมาก่อน พาลให้สีหน้ามันแปรเปลี่ยนไปอย่างมาก ดวงตาเริ่มกลายเป็นสีแดง กลิ่นอายพลังทั่วร่างพลันปั่นป่วนปะทุออกมาอย่างรุนแรง!
“พรสวรรค์รากวิญญาณหายไป?”
กู่หลงกล่าวถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแววตาระริก อีกทั้งน้ำเสียงประโยคหลังแม้จะยังแหบแห้งกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาถึงขีดสุด ราวกับผุดแทรกขึ้นมาจากหล่มน้ำแข็ง “นี่มันเกิดเรื่องบัดซบอันใดขึ้นกันแน่ ไฉนพรสวรรค์รากวิญญาณของน้องข้าจึงหายไปได้! อยู่ๆมันจักหายไปดื้อๆได้อย่างไร?!”
กู่หลงย่อมรู้ดีเป็นธรรมชาติ ว่าการหายไปของรากวิญญาณมีความหมายว่าอะไร
ด้วยเหตุนี้มันจึงจินตนาการได้ไม่ยาก ว่ายามนี้น้องชายของมันกำลังสิ้นหวังถึงเพียงไหน!
“ข้าเองก็มิรู้ว่าพรสวรรค์รากวิญญาณหายไปได้อย่างไร…อันที่จริงกระทั่งตัวกุ่ชุนเองก็ยังมิแน่ใจด้วยซ้ำ”
