ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ทั้งแสยะยิ้มเย้ยหยันกู่ชุน กล่าวคำปรามาสออกมาด้วยสายตาเหยีดหยาม “กู่ชุนตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเจ้าที่อยากจะกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์อัสนีสวรรค์เอง…เช่นนั้นหากเจ้าอยากหาข้อสรุปเรื่องราวก็ง่ายดายนัก เจ้าก็กล่าวคำสาบานของเจ้าไปเสีย จะกี่รอบต่อกี่รอบมันก็เรื่องของเจ้าเกี่ยวอะไรกับข้า!!”
“หรือเจ้าไม่กล้ากล่าวคำสาบานออกมา เพราะกระทั่งเจ้าเองก็ยังไม่มั่นใจว่าเป็นข้าที่ทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้า?”
วาจาท้ายประโยคของต้วนหลิงเทียนยิ่งแฝงความเย้ยหยันหนักข้อ
ตั้งแต่วินาทีแรกที่กู่ชุนเอ่ยถึงการสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้า ต้วนหลิงเทียนก็เริ่มเดิมพันครั้งใหญ่
และราคาที่ต้องจ่ายในการเดิมพันครั้งนี้ก็คือชีวิตของเขาเอง!
หากแพ้เขาตาย!
หากชนะเดิมพันเขาก็รอด!!
และสิ่งที่เขาเดิมพันไว้ก็คือ กู่ชุนมันไม่กล้าเสี่ยงชีวิตกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้า!!
แน่นอนว่าที่ต้วนหลิงเทียนกล้าเดิมพันครั้งนี้ เพราะเขามั่นใจเต็มสิบส่วน!!
กู่ชุนไม่เพียงแต่ไม่รู้ว่าพรสวรรค์ของมันถูกทำลายได้อย่างไร ตั้งแต่ต้นจนจบกู่ชุนสมควรไม่มีหลักฐานใดเป็นชิ้นเป็นอันเลยด้วยซ้ำ!
ให้เขากล่าวคำสาบานแบบนี้ มันก็แค่คิด ‘จับเสือมือเปล่า’ เท่านั้น
