“ท่าจะมาเพราะเรื่องของกู่ชุนสินะ…”
ประกายหนึ่งสว่างวาบขึ้นในใจต้วนหลิงเทียน เขาเดาได้ทันทีว่าที่หลี่อันมาเยือนเป็นเพราะเรื่องอะไร
หากแต่นี่ก็เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น
อย่างไรก็ตามถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะทราบว่าที่ดีไม่มาที่มาไม่ดี ทว่าใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเฉยเมยคล้ายไม่ยี่หระอันใดทั้งสิ้น ประหนึ่งให้ไท่ซานถล่มลงตรงหน้าก็ไม่ไหวติง
วูบ!
เท่าทันความคิด ร่างต้วนหลิงเทียนวูบออกจากเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติทันที
หลังออกจากเจดีย์หลิงหลง 7 สมับติแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็เดินไปเปิดประตูบ้านพักชั้น 3 อย่างไม่รีบไม่ร้อน
ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนเปิดประตูออกมา เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คนนับพันๆคู่หันมองจ้องมาที่เขาเป็นสายตาเดียวกัน
ท่ามกลางสายตาเหล่านั้น มีสายตา 2 คู่ที่แลดูจะพิเศษกว่าชาวบ้านเขา
เพราะดวงตาทั้ง 2 คู่นี้ยามที่จ้องมองมา กลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็น กระทั่งยังระอุไปด้วยจิตสังหารอย่างไม่อาจปกปิด!
ไม่ต้องเงยหน้าไปมองดูต้วนหลิงเทียนก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของสายตาสองคู่ดังกล่าวเป็นใคร!
มันต้องเป็นหลี่อันกับกู่ชุนแน่!!
เหตุผลที่ทำให้เขาสามารถคาดเดาได้ง่ายดายนักก็ไม่ใช่อะไรอื่น เพราะตั้งแต่เขามาที่แท่นบูชาเต่าทมิฬแห่งนี้เขาก็ไม่ได้มีความบาดหมางกับใครอื่นอีก นอกจากศิษย์อาจารย์หลี่อันและกู่ชุนคู่นี้
