“เฮ่อ หากเพียงพรสวรรค์รากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนคนนั้นเป็นสีน้ำเงินหรือสีครามนะ…อนิจจาข้าได้ยินมาว่าพรสวรรค์รากวิญญาณของผู้แซ่ต้วนเป็นเพียงสีเหลืองเท่านั้น…”
“เหอะๆ พรสวรรค์รากวิญญาณสีเหลือง? คนที่มีพรสวรรค์รากวิญญาณเพียงแค่สีเหลืองกลับหาญกล้าต่อต้านอาวุโสหลี่อันรึ? บ้าไปแล้ว!!”
“เพระเหตุนั้นอย่างไรเล่า ถึงได้มีฉายา ‘ต้วนคุ้มคลั่ง’ คลอดออกมา…”
……
วาจาทำนองเดียวกันนี้ ต้วนหลิงเทียนได้ยินมาตลอดทาง
นอกจากนี้ไม่เพียงแต่เรื่องที่เขาฆ่าหยางหวู่ต่อหน้าหลี่อัน กระทั่งเรื่องที่เขาสั่งสอนศิษย์ของหลี่อันอย่างกู่ชุน กระทั่งถึงขั้นเรียกว่าเป็นการทรมาณก็ไม่ผิด มันก็ได้แพร่กระจายออกไปแล้วเช่นกัน
จังหวะนี้เหล่าศิษย์ของแท่นบูชาเต่าทมิฬถึงกับสรุปออกมาเป็นเสียงเดียวกัน
ต้วนหลิงเทียนกล้ายั่วโทสะของอาวุโสหลี่อันขนาดนี้…ถึงไม่ตายก็คงเลี้ยงไม่โตแน่แล้ว!
ได้ยินคำพูดดังกล่าวจากผู้คนที่ผ่าน ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้ม
เมื่อวันก่อน ที่จริงหากตอนที่หยางหวู่บุตรชายคนรองของอาวุโสลำดับ 5 แห่งวังอุดรไพศาลมาหาเรื่องเขา หลังอาวุโสเถิงชานเข้ามาแทรกแซงและเสมือนได้ทำโทษหยางหวู่ไปแล้วกลายๆ เรื่องราวมันก็คงจบลงแต่เพียงเท่านี้ ไม่มีอะไร
ทว่าในตอนนั้นเองหลี่อันกลับปรากฏตัวออกมา กระทั่งคิดลงมือฆ่าเขาโดยไม่สนผิดถูก! ยังกล่าวอ้างว่าในเมื่อ 2 คนทะเลาะกันย่อมต้องผิดทั้งคู่ และต้องโดนลงโทษทั้งคู่!
