พวกมันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะลงมือได้โหดเหี้ยมอำมหิตแบบนี้!
ถึงแม้ว่าร่างกู่ชุนจะเป็นดั่งผ้าขี้ริ้วชุ่มเลือด แต่แน่นอนว่าบาดแผลเหล่านี้ก็ไม่ถือว่าร้ายแรงถึงตายแต่อย่างไร หากแต่ความเจ็บปวดที่เคี่ยวกรำไปทั้งร่างนั่นคงทำให้คนแทบขาดใจตายแน่แล้ว…
จุดนี้ทุกคนและเห็นได้ชัดเจนจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของกู่ชุน!
“อาศัยพลังฝีมือเพียงเท่านี้ คิดจัดการข้าให้หลี่อัน…เจ้ามันประเมินตัวเองสูงไป!”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองกู่ชุนที่นอนดิ้นโอดโอยบนพื้นด้วยสายตาเย็นชากล่าวคำด้วยน้ำเสียงปรามาส ก่อนที่จะเดินเข้าบ้านชั้น 3 และปิดประตูบ้านหน้าตาเฉย…
จนกระทั่งต้วนหลิงเทียนปิดประตูไปพักหนึ่งแล้ว ทุกคนค่อยดึงสติกลับมาอยู่กับเนื้อตัว และหันไปมองกู่ชุนอีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าใบหน้ากู่ชุนยังเต็มไปดว้ยความเจ็บปวดถึงขั้นร่ำไห้น้ำตาไหล ดิ้นกระแด่วอยู่บนพื้น ทุกคนจึงอดไม่ได้ที่จะสยิวกายขึ้นมาอีกครา ยังรู้สึกหนาวเยือกจับใจ “ต้วนหลิงเทียนช่างอำมหิตเหลือเกิน สวรรค์! จากวันนี้ยังจะมีผู้ใดกล้าไปหาเรื่องมันอีกเล่า…นั่นคือ ‘คนบ้า’ ที่ไม่กลัวกระทั่งอาวุโสหลี่อันด้วยซ้ำ!”
“ข้าว่าเจ้านั่นมันไม่น่าชื่อต้วนหลิงเทียนนะ…เปลี่ยนเป็นต้วนคุ้มคลั่งเถอะ!”
…
เหล่าศิษย์ใหม่ที่กลับมารู้สึกตัวก็หันหน้ามองสบตากันปริบๆ กล่าวแสดงความเห็นออกมาอย่างผวา ในแววตาแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
