แต่ถึงแม้นับรวมแล้วเขาจะมีอายุมากกว่า 40 ปีแล้วจะอย่างไร?
ไม่ใช่ว่าหากเทียบกับคนที่อยู่ในที่นี้ทุกคน เขาก็ยังคงเด็กสุดหรือไง?
แต่ทว่าวันนี้กลุ่มคนที่มีอายุมากกว่าเขาเป็นรอบๆกลับเรียกหาเขาว่า ‘เฒ่าชรา’ ต้วนหลิงเทียนจึงไม่ทราบว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี!
แต่ก็เป็นธรรมดาว่าถึงแม้เขาจะจนหนทางถึงขั้นไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่เขาก็ไม่อาจอธิบายเรื่องนี้ให้ใครฟังได้…
หรือจะให้เขาบอกผู้อื่นว่า เขามีเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติ และได้ผ่านประสบการณ์อันน่าเหลือเชื่อมามากมาย?
แล้วเขายังต้องบอกผู้อื่นหรือไม่ ว่าจริงๆแล้วพลังฝึกปรือของเขาพึ่งทะลวงมาถึงขอบเขตเซียนมนุษย์ได้ไม่ถึงวัน?
‘ช่างเถอะ…พวกมันจะเข้าใจยังไงก็แล้วแต่เลย’
สุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็เลิกแยแสวาจารอบข้าง และหันไปใจพรสวรรค์รากวิญญาณของเขาอีกครั้ง ในใจยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง ‘พรสวรรค์รากวิญญาณของข้า…นี่ถ้าไม่ได้นมผา 10,000 ปีที่ทวีปเมฆาล่อง ไม่ใช่ป่านนี้ยังคงเป็นรากวิญญาณสีแสดหรือกระทั่งสีแดงรึไง?’
“ผู้เฒ่าหั่ว ท่านพอมีหนทางยกระดับพัฒนารากวิญญาณของข้าบ้างหรือไม่?”
ถึงแม้ว่าจะเตรียมตัวเจรียมใจยอมรับความจริงอันแสนโหดร้ายนี้ไว้แล้ว แต่อย่างไรต้วนหลิงเทียนก็ยังอดรู้สึกไม่พอใจไม่ได้
เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะมีหนทางยกระดับพัฒนารากวิญญาณของเขา
