ขณะที่การโจมตีของเขาโปรยลงนั้น เจียงผิงอันก็แปรลักษณ์ เป็ นอัสนี วูบไหวมาเบื้องหลังโจวเฟิง แล้วฟาดปราณกระบี่สายหนึ่งใส่ หลังของโจวเฟิง
พรวด!
โลหิตสาดกระฉูด อาภรณ์ของโจวเฟิงขาดวิ่น ปรากฏแผลลึกที่ กลางแผ่นหลัง
โจวเฟิงรีบถอยห่างออกจากเจียงผิงอัน
เมื่อสัมผัสถึงความเจ็บปวด โจวเฟิงก็ทั้งตกใจและเดือดดาลยิ่ง “เป็ นไปไม่ได้! เจ้าท าร ้ายข้าได้เช่นไร!”
บุคคลที่เมื่อหลายเดือนก่อน เขาใช ้สองกระบี่ก็เกือบฆ่าได้ ยามนี้ กลับท าร ้ายเขาได้แล้ว!
เมื่อครู่นี้ เหตุใดจู่ ๆ อีกฝ่ายจึงมาปรากฏเบื้องหลังเขาได้?
เจียงผิงอันยังคงเฉยเมย ว่าแล้วเชียว ด้วยหมัดอู๋จี๋ลาพัง เขายัง เอาชนะง่าย ๆ มิได้ ต้องใช ้อัสนีพริบตาเข้าช่วย
โจวเฟิงเห็นสีหน้าเฉยชาของเจียงผิงอัน เพลิงในใจก็ปะทุเยี่ยง ภูเขาเพลิง
เขารู ้สึกราวตนถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง
“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะประชันข้าได้!”
โจวเฟิงใช ้วิชากระบี่โจมตีเข้ามาอีก
เจียงผิงอันใช ้ ‘อัสนีพริบตา’ หลบการโจมตีไปพลาง ใช ้หมัดอู๋จี๋ ตั้งรับโต้ตอบไปพลาง
ความเร็วของทั้งสองรวดเร็วอย่างยิ่ง ผู้ฝึกตนทั่วไปในขอบเขต สร ้างรากฐานมิอาจเห็นร่างทั้งสองได้เลย พอจะเห็นเพียงการปะทะ ระหว่างทั้งคู่อย่างเลือนรางเท่านั้น
เหล่าผู้ฝึ กตนที่รับชมอยู่ต่างจังงัง ผู้ฝึ กตนขอบเขตจินตาน มากมายผงะนิ่ง
“เจ้าสองคนนั้นไวกว่าผู้ฝึกตนขอบเขตจินตานอย่างข้าอีก!”
