ต้วนหลิงเทียนลอยร่างกลางหาว มองชมตะวันที่โผล่พ้นขอบฟ้าด้วยสายตาเลื่อนลอยพักหนึ่งค่อยกล่าวพึมพำกับตัวเบาๆ
ขณะเดียวกันนั้นเอง พลันมีเสียงกระซิบสนทนาหนึ่งดังเข้าหูเขาพอดี
“นี่ๆ พี่ชายท่านนี้ท่านรู้ใช่หรือไม่ว่าการทดสอบประเมินที่ว่า มันทดสอบอันใดบ้าง?”
“ข้าต้องรู้เป็นธรรมดา! เพราะเมื่อ 3 ปีที่แล้วข้าเองก็มาเข้าร่วมการทดสอบประเมินรับศิษย์ของแท่นบูชาจตุรลักษณ์ของลัทธิบูชาไฟด้วย…การประเมินพรสวรรค์ของข้านั้นผ่านเกณฑ์อย่างเฉียดฉิว หากแต่บททดสอบพลังฝีมือของข้ากลับมิผ่านเกณฑ์ พอรวมคะแนนออกมาข้าเลยขาดอีกแค่เล็กน้อยเท่านั้น…สุดท้ายจึงมิผ่านการประเมิน”
“แล้วที่ท่านมาครั้งนี้ ท่านมั่นใจว่าจะผ่านแล้วหรือ?”
“ย่อมผ่านแน่! พลังฝีมือของข้าวันนี้มิใช่อะไรที่ตัวข้าเมื่อ 3 ปีที่แล้วจะเทียบได้…ถึงแม้ว่าพรสวรรค์ของข้ายังคงเหมือนเดิม หากแต่ด้วยพลังฝึกปรือของข้าที่เพิ่มขึ้น คิดผ่านเกณฑ์การประเมินย่อมมิใช่เรื่องยาก!”
……
นี่เป็นดั่งบทสนทนาระหว่าง รุ่นใหม่กับรุ่นหลังที่อาบน้ำร้อนมาก่อนจริงๆ…
ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็ถูกบทสนทนาของทั้งคู่ดึงดูด
“พี่ชาย ข้าได้ยินมาว่าผู้ที่มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีเขียวหรือสูงกว่านั้น ไม่จำเป็นต้องทดสอบพลังฝีมือก็ผ่านการคัดเลือกของแท่นบูชาจตุรลักษณ์เลยเช่นนั้นหรือ?”
ชายคนที่อายุน้อยกว่าสอบถามชายวัยกลางคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนด้วยความสงสัยเพิ่มเติม
