ต้วนหลิงเทียนพอได้ฟังก็ยิ้มเจื่อนๆทันที แต่เขาก็ไม่คิดอะไรมาก ในเมื่อเขาไม่รู้และผู้เฒ่าหั่วไม่รู้ เช่นนั้นก็ไปถามคนรู้เสียก็หมดเรื่อง! เขาลอยร่างเข้าไปหากูรูที่กำลังกล่าวอย่างออกรส พร้อมถามออกไปทันที “พี่ชายท่านนี้…มิทราบว่ารากวิญญาณที่ท่านพูดถึงคืออะไรหรือ?”
“อะไรกันน้องชาย? นี่เจ้ามิรู้จักรากวิญญาณรึ!?”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน ชายวัยกลางคนถึงกับชักหน้าเหวอ สายตาที่มองต้วนหลิงเทียนยังทำราวกับมองตัวประหลาด
“เอ่อ…ข้าไม่รู้แล้วมันผิดมากหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนที่อยากรู้ พอโดนแขวะก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าบึ้ง ก่อนจะถามไถ่ออกอีกรอบ
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วและชักสีหน้าไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่ ชายวัยกลางคนถึงกับลอบหลั่งเหงื่อเย็นจนหลังเปียก เพราะตอนแรกมันไม่ทันสนใจ แต่พอดูผู้ถามให้ดีๆก็พบว่าเป็นต้วนหลิงเทียนที่ฆ่าหยางหวู่เมื่อวาน! มันสัมผัสได้ถึงความฉิบหายประการหนึ่งขึ้นมาทันที เร่งรีบแก้ตัว พร้อมกล่าวอธิบายออกไปอย่างไม่กล้ารอช้า
“น้องชายท่านนี้ใจเย็นก่อน ข้าเพียงแปลกใจมากเท่านั้นที่อัจฉริยะเช่นน้องชายมิรู้เรื่องพื้นฐาน…รากวิญญาณนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนมีมาแต่กำเนิด เป็นสิ่งที่ฟ้ากำหนดให้เรามา…อย่างไรก็ตามบรรพบุรุษของพวกเราก็พึ่งจะค้นพบรากวิญญาณที่ว่า หลังจากมาถึงภูมิภาคเบื้องบนได้พักหนึ่งเท่านั้น”
