ได้ยินคำของผู้เฒ่าหั่ว ร่างที่สั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้นของต้วนหลิงเทียนชะงักลงทันที กระทั่งรอยยิ้มยินดีบนใบหน้ายังค้างเติ่ง กลับกลายเป็นขมวดคิ้วยู่ย่นทันที
มาตอนนี้เขาพลันตระหนักได้ถึงบางอย่าง…
ดูเหมือนเรื่องราวจะต่างจากที่เขาคิดเอาไว้เสียแล้ว!
หาไม่แล้วผู้เฒ่าหั่วคงไม่กล่าวคำขัดดั่งราดน้ำเย็นรดศีรษะเขาแบบนี้!!
“ถึงแม้ชั้นที่ 4 ของเจดีย์หลิงหลงจะซ่อมเสร็จสมบูรณ์แล้ว หากแต่มิติภายในเจดีย์กลับมิได้มั่นคงเท่าที่คิด…ยังไม่อาจใช้มันเพื่อซ่อนตัวหลบภัยอันใดได้”
ผู้เฒ่าหั่วตอบคำถามของต้วนหลิงเทียนกลับทันที
“ไฉนเป็นเช่นนั้นไปได้!”
ความคิดแรกสุดของต้วนหลิงเทียนคือ ไม่ปักใจเชื่อคำนี้ของผู้เฒ่าหั่ว “ผู้เฒ่าหั่ว ท่านเข้าใจอะไรผิดหรือไม่…ข้าจำได้ว่าที่ท่านเคยกล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้ หากชั้น 4 ของเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติซ่อมเสร็จ ไม่ใช่ว่าห้วงมิติภายในจะมีเสถียรภาพหรอกหรือ?”
“และเมื่อมิติภายในมันเสถียรแล้ว ข้าก็สามารถใช้มันซ่อนตัวได้ตลอดเวลา หลบลี้เภทภัยใดๆก็ได้ตามใจ…เพราะข้าจะไม่ถูกขับออกจากเจดีย์แม้ภายนอกจะมีมรสุมอันใด!”
กล่าวถึงเรื่องนี้ในน้ำเสียงต้วนหลิงเทียนยังคงตื่นเต้นไม่น้อย
ที่เขาคาดหวังจากชั้น 4 ของเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติมากที่สุด นอกเหนือจากสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะอันดี และห้วงเวลาที่ไหลช้าลงแล้ว ก็คือเสถียรภาพของมิติและพื้นที่ในเจดีย์!
