ต้วนหลิงเทียนย่อมจดจำได้ทันทีว่าใครเป็นเจ้าของเสียง
ยังเร่งกล่าวถามออกไปทันทีราวกับไขว่คว้าฟางช่วยชีวิต “ผู้เฒ่าหั่ว ทำไมม่านตาพิสดารของข้าอยู่ดีๆถึงเปลี่ยนไปมากเลยล่ะหลังข้าทะลวงถึงขอบเขตเซียนมนุษย์?”
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนก็เริ่มเล่าสิ่งที่เขาประสบพบเจอมาเมื่อครู่ออกไปอย่างไม่มีกักเก็บ
“ฟังจากที่เจ้าเล่า…ดูเหมือนม่านตาพิสดารของเจ้าจะมีความสอดคล้องบางประการกลับเคล็ดบ่มเพาะที่ได้รับการพัฒนาจากสระชำระมังกร…สำหรับพลังวิญญาณที่เจ้ายิงออกไปโดยใช้ม่านตาพิสดารนั่น หากข้าไม่ผิดพลาดมันสมควรเป็นอำนาจจิตจู่โจมจริงๆ!”
หลังได้ยินคำอธิบายของต้วนหลิงเทียน ผู้เฒ่าหั่วก็กล่าวตอบทันที “เจ้าจักคิดว่ามันคือความสามารถแต่กำเนิด หรือพรสวรรค์วิชาก็ได้”
“ความสามารถแต่กำเนิด? พรสวรรค์วิชาเหมือนอย่างที่สัตว์อสูรปีศาจหรือมนุษย์กลายพันธุ์มีน่ะเหรอ?”
ความสามารถแต่กำเนิดหรือพรสวรรค์วิชานั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรสำหรับต้วนหลิงเทียนที่เคยอยู่ในทวีปเมฆาล่องมาก่อน
“ความสามารถแต่กำเนิดหรือพรสวรรค์ที่เจ้าเคยพบเจอมานั้น ล้วนแล้วแต่เป็นทักษะวิญญาณสืบทอดเท่านั้น! ความสามารถแต่กำเนิดหรือพรสวรรค์วิชาที่แท้จริง ล้วนเป็นทักษะเทวะและมิได้อ่อนด้อยไปกว่าเวทย์พลังระดับสูงแม้แต่น้อย!”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าวสืบต่อ
