เถิงชานขมวดคิ้ว มองจี้ถามหลี่อันเสียงเข้ม
“อาวุโสเถิงชาน มันแค่พ่นวาจาเหลวไหล! ท่านยังหลงเชื่อคำของมันด้วย?”
หลี่อันกล่าวตอบออกมาด้วยความไม่พอใจ
หลังจากนั้นมันก็หันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเสียงเย็น “ต้วนหลิงเทียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าโทษของการใส่ร้ายป้ายสีผู้อาวุโสของลัทธิบูชาไฟเป็นอย่างไร? หากเจ้ายังมิอยากตายก็หุบปากเอาไว้เสียจักประเสริฐกว่า!!”
ขณะกล่าววาจาประโยคนี้ สายตาที่หลี่อันใช้มองต้วนหลิงเทียนก็เผยประกายอำมหิต เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันชัดเจน!
เหตุผลที่มันกระทำเช่นนี้เพราะคิดข่มขู่ให้ต้วนหลิงเทียนหวาดกลัว!
มันไม่เคยคิดเคยฝันเลยว่า…ต้วนหลิงเทียนจะกล้าโพล่งคำขู่ของมันออกมาโต้งๆแบบนี้!
ความรู้สึกนี้ไม่ต่างใดจากการเลิกม่านผ้าชั้นสุดท้ายที่คลุมความอัปยศเอาไว้…
“ต้วนหลิงเทียน หากเจ้ายังไม่อยากตายก็หุบปากไปเสียให้สนิท!!”
ในขณะเดียวกันหลี่อันก็ไม่ลืมที่จะส่งเสียงผ่านปราณไปขู่ข่มต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง “อย่าได้คิดว่าข้าจะล้อเล่นกับเจ้า…หากเจ้ายังไม่ปิดปากแล้วพ่นลมอุบาทว์อันใดออกมาอีกแม้แต่ครึ่งคำ เจ้าเข้าร่วมลัทธิบูชาไฟเมื่อใดเจ้าได้ตายแน่!”
“ข้าหลี่อันเป็นถึงอาวุโสเพลิงเงินแห่งแท่นบูชาเต่าทมิฬของลัทธิบูชาไฟ…คิดฆ่าเจ้ายังง่ายดายดั่งตัดหญ้าฆ่าไก่!!”
เสี่ยงขู่ข่มของหลี่อันยิ่งมายิ่งเย็นยะเยือก
“ฮ่าๆๆ…!!!”
