วไปนั่งพินิจบนอัฒจันทร ์ขณะที่ผู้มั่งคั่งได้ห้องส่วนตัว แยกต่างหาก
ห้องส่วนตัวนั้นเงียบเชียบ ใกล้ชิดลานประลอง สามารถเห็นการ ต่อสู้ชัดเจน
เซี่ยชิงนั่งในห้องส่วนตัว คิ้วขมวดแน่น
“เจียงผิงอันกับเมิ่งจิงไปไหนกัน? จะเริ่มประลองอยู่แล้ว เหตุใดจึง ยังไม่โผล่หน้า?”
จินหลินเกาศีรษะ “เมื่อวานเราไปหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล ด้วยกัน พวกเขาสองคนบอกมีของจะขาย เลยแยกตัวไปขอรับ”
เฟิงอวี่เฉินยังคงกอดอก สีหน้าดูริษยา “จะไปที่ใดได้อีก คงไป โรงเตี๊ยมแล้วกระมัง”
คู่ชายหญิงจะไปที่ใดกันทั้งคืนได้อีก
/
ได้ยินเช่นนี้ เด็กสาวมากมายก็หน้าแดงเรื่อ แสร ้งตั้งอกตั้งใจมอง ลานประลอง
ปัง!
ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักออก เมิ่งจิงวิ่งหน้าระรื่นเข้ามา ยิ้มกว้าง ปากแทบฉีกถึงหู
เซี่ยชิงเห็นแล้ว คิ้วที่ขมวดก็คลายออกเล็กน้อย “พวกเจ้าไปที่ใด มา? แล้วเจียงผิงอันเล่า?”
“เจ้าท่อนไม้ไปเตรียมตัวขึ้นประลองแล้วเจ้าค่ะ เมื่อวานเราพนัน ศิลากันอยู่ พวกท่านหาทราบไม่ เจ้าท่อนไม้ดวงดีสุดขั้ว ได้หิน วิญญาณมาเยอะแยะเลย ฮิ ๆ~”
เมิ่งจิงยืดอก อดอวดโอ่มิได้
เปรี้ยง!
เซี่ยชิงทุบโต๊ะอย่างรุนแรง ขึ้นเสียงเอ่ยว่า “วันนี้มีประลอง พวก เจ้ายังไปเดิมพันศิลาอีกเนี่ยนะ?”
/
“อุ้ย……”
เมิ่งจิงก้มหน้างุด ตระหนักแล้วว่านางพูดมากเกินไป
เซี่ยชิงยกมือนวดหว่างคิ้ว “ช่างเถอะ อย่างไรเสียเจียงผิงอันก็ ชนะไม่ได้อยู่ดี เจ้าก็พักดี ๆ แล้วกัน วันนี้มีรอบที่เจ้าต้องขึ้นประลอ
