ึ้นเช่นคาดคิด
เหล่าผู้ชมที่เตรียมโห่ร ้องฉลองชัยดูชะงักค้าง
เจตจานงกระบี่มโหฬารลอยบนฟ้ าเหนือร่างของเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันเหวี่ยงแขน แล้วเจตจานงกระบี่มโหฬารนั้นพลันเบน กลับไปฟันใส่โจวเฟิง
สีหน้าของโจวเฟิงแปรเปลี่ยนมหันต์ รีบตวัดกระบี่เข้าสนอง
/
เปรี้ยง!
เจตจานงกระบี่สองสายปะทะกันเสียงดังสนั่น ปราณกระบี่เลื่อน ลั่นรุนแรง ฟาดฟันแดนดินแหลกร ้าวฝุ่นตลบ
เรือนผมดาของเจียงผิงอันปลิวไสว ท่วงท่ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง สีหน้านิ่งสนิท ราวต้นสนยืนยงหมื่นปี บรรพตอันเกินสั่นคลอน
สายตาของปวงชนเบิกกว้าง
“มันเรื่องอะไรกันนี่? เหตุใดอีกฝ่ ายจึงสะท้อนเจตจานงกระบี่ กลับไปได้!”
“หมัดอู๋จี๋!”
“เจียงผิงอันผู้นี้ไม่ธรรมดา!”
คนมากมายมองออกว่าคือหมัดอู๋จี๋ วรยุทธ ์เรืองนามอันเด่นชัด ทันทีที่ใช ้
สีหน้าของโจวเฟิงดาคล้า การมิอาจปราบอีกฝ่ ายด้วยกระบี่เดียว ทาให้เขาเสียหน้ายิ่ง
/
“คิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้? เพราะกลัวหรอกว่าจะ ฆ่าเจ้าด้วยกระบี่นี้ จึงออมมือไว้ หนนี้ข้าจะลงมือเต็มกาลังแล้ว!”
โจวเฟิ งประเมินเจียงผิงอันต่าไป หาคาดไว้ไม่ว่าอีกฝ่ ายจะฝึก หมัดอู๋จี๋ได้ถึงขั้นนี้
เขาใช ้เจตจานงกระบี่อีกครั้ง คราวนี้แผลงฤทธิ์ชวนสะพรึงเสียยิ่ง กว่าเมื่อครู่
“โจวเฟิง! เจ้าต้องชนะนะ เงินของเหลาจื่อเดิมพันข้างเจ้าหมด เลย!”
“ดีดเขาออกไป!”
“สู้เขา!”
ผู้ชมมากมายตะโกนให้ก าลังใจโจวเฟิง
เหตุผลมิใช่ใดอื่น เพราะพวกเขาล้ว
