หลังจากสามารถประคองสติเอาไว้ได้จนจบ และแม้ร่างล้มลงไปนอนสิ้นท่าบนพื้น แต่ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดี…ว่าตอนนี้เขารอดแล้ว
ปราณสุริยันแรกกำเนิดรีบโคจรไหลเวียนไปทั่วร่างฟื้นฟูรักษาอาการบาดเจ็บทันที หลังผ่านไปไม่กี่ลมหายใจต้วนหลิงเทียนที่เหงื่อโชกโทรมกายก็ค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเถิงชานด้วยสายตาสำนึกบุญคุณ สองมือป้องประสานกล่าวว่า “ขอบคุณอาวุโสเถิงชานที่ยื่นมือเข้าช่วย!”
‘ยังไม่ตาย?’
เห็นต้วนหลิงเทียนยังรอดชีวิตอยู่ได้ ไม่ว่าจะเป็นหลี่อันผู้ลงมือ หรือเถิงชานที่ช่วยเหลือก็ตื่นตระหนกตกใจไม่น้อย!
‘เป็นไปได้ยังไง!?’
หน้าหลี่อันคล้ายมีคำเหลือเชื่อเขียนไว้กลางหน้าผาก เพราะมันรู้ดีที่สุดว่าเมื่อครู่มันลงมือหนักเบาเพียงใด!
พลังฝ่ามือที่มันซัดออกไปเมื่อครู่ ต่อให้พลังอานุภาพลดทอนลงไปครึ่งหนึ่งเพราะเถิงชาน แต่ก็มากพอจะป่นร่างผู้ฝึกตนที่มีพลังฝึกปรือต่ำต้อยกว่าขอบเขตเซียนสวรรค์ให้ตกตายหมดสิ้น!
ทว่าชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องล่างกลับยังไม่ตาย!
เรื่องนี้ทำให้มันรู้สึกเหลือเชื่อถึงที่สุด!
หลี่อันไม่อยากจะเชื่อ ด้านเถิงชานเองก็รู้สึกยากจะเชื่อเช่นกัน!
ถึงแม้มันจะลงมือช่วยเหลือได้ทัน หากแต่ก็เป็นการช่วยทำลายพลังไปได้แค่ 5 ส่วนเท่านั้น! แต่พลังฝ่ามือที่เหลือ 5 ส่วนนั่นของหลี่อัน…คิดฆ่าผู้ฝึกตนมนุษย์ที่ด่านพลังฝึกปรือต่ำกว่าเซียนสวรรค์ยังมากพอ!!
‘หรือ…มันมิใช่มนุษย์?’
